მარადიული სიყვარული
ბოლო დროს მედიაში ვრცელდება ინფორმაცია ანჯელინა ჯოლისა და ბრედ პიტის განქორწინების შესახებ. კიდევ ერთი ჰოლივუდური წყვილის ურთიერთობის დასასრული. არადა რა კარგები იყვნენ ერთად. თითქმის ყველგან ერთად დადიოდნენ, ულამაზესი შვილები ჰყავთ, მათი კონფლიქტების შესახებაც არაფერი მსმენია. ბრანჯელინა – ასე შეარქვეს ფანებმა ამ ჰოლივუდურ წყვილს.მართალია, ქვეყანა არ დაქცეულა მათი დაშორებით. მაგრამ მე რატომღაც გული დამწყდა. განა იმიტომ, რომ ბრედი და ანჯელინა ჩემი საოცნებო მსახიობები იყვნენ და მათი ფანი ვიყავი. უბრალოდ ხშირად ვფიქრობ ხოლმე სიყვარულის მარადიულობის თემაზე. შეყვარებული წყვილები ჩემი დიდ ინტერესის საგანსა და დაკვირვების ობიექტს შეადგენენ მას შემდეგ, რაც მე და გიორგი ერთად ვართ. ვაკვირდები და მაინტერესებს ყველაფერი: როგორი ურთიერთობა აქვთ, რამდენად ენდობიან ერთმანეთს, რამდენ დროს ატარებენ ერთად, რამხელა ყურადღებას უთმობენ ერთმანეთს, რაზე ჩხუბობენ ან ჩხუბობენ თუ არა საერთოდ, რაზე კამათობენ, რა არ მოსწონთ ერთმანეთში, რას ვერ აპატიებენ ერთმანეთს, რამდენად კარგად იცნობენ ერთმანეთს, რას ფიქრობენ საკუთარი მომავალი ურთიერთობის შემდეგ, როგორ უყვართ ერთმანეთი და საერთოდ რას უწოდებენ სიყვარულს. რა არის ნამდვილი და ჭეშმარიტი სიყვარული? ერთობ რთული კითხვაა, დამეთანხმებით 
ადრე ვფიქრობდი, რომ ცხოვრებაში შეგიძლია იმდენჯერ შეგიყვარდეს ვინმე, რამდენჯერაც მოგინდება. მინდოდა ბევრი ქმარი მყოლოდა ცხოვრების მანძილზე, თან სხვადასხვა ეროვნებისა და ერთმანეთისგან აბსოლუტურად განსხვავებულები (პროფესიით, გარეგნობით, თვისებებით).ამ თითო ქმრისგან კიდევ მინდოდა თითო შვილი მყოლოდა და მქონოდა ერთი დიდი მულტინაციონალური ოჯახი 
წარმოიდგინეთ, რა საინტერესოა, როცა ბევრი განსხვავებული გარეგნობის შვილი გყავს, რომლებიც განსხვავებულ ენაზე ლაპარაკობენ ამასთან კულტურულად რა მრავალფეროვან გარემოში მოუწევთ მათ აღზრდა. რა თქმა უნდა, ახლა განსხვავებულად ვფიქრობ.
ანჯელინასა და ბრედის პირმშო საოცრად ლამაზი ბავშვია
ვაკვირდები რა წყვილებს (ძირითადად თანატოლებს), ვხედავ რომ მათი სიყვარული მაქსიმუმ 5 წელს გრძელდება. მიჩნდება კითხვა: ნუთუ არ შეიძლება მთელი ცხოვრება გიყვარდეს და შენი სიყვარული არ შემოიფარგლოს დროის რაღაც ჩარჩოთი. ამ შემთხვევაში მე ვგულისხმობ სიყვარულს და არა თანაცხოვრებას. შეიძლება მთელი ცხოვრება გაატარო ერთ ადამიანთან, მაგრამ ეს სულაც არ ნიშნავს რომ მისი ერთგული ხარ და ის გიყვარს. ამის ბევრი მაგალითი მინახავს ქართულ ვითომ “შეხმატკბილებულ” ოჯახებში, ჩუმჩუმად რომ ღალატობენ ქმრები ცოლებს, ცოლებმაც იციან ამის შესახებ და არაფერს აკეთებენ სრულიად გაუგებარი და სულელური მიზეზით: “კაცია და ეპატიება”. ვერ წარმოიდგენთ, როგორ მაღიზიანებენ მდედრობითი სქესის ასეთი წარმომადგენლები, ღალატს რომ პატიობენ საყვარელ ადამიანს და თან არც იმჩნევენ:|
ჰოლივუდის წყვილებიც ასევე არიან ჩემი დაკვირვების ობიექტები. აქაც არაა სახარბიელო მდგომარეობა: აღიგზნება რომანი ორ ჰოლივუდურ ვასრკვლავს შორის(ან ამომავალ ვარსკვლავს შორის), გრძელდება სიამტკბილობით, მერე კონფლიქტები იჩენს თავს, თანდათან უფროდაუფრო ხშირდება და ბოლოს ურთიერთობაც წყდება. ნუთუ ყველა ურთიერთობას უნდა ჰქონდეს დასასრული? მე ამის არ მჯერა. თქვენ რას ფიქრობთ?
P.S. დიდად მადლობელი ვიქნები თუ კომენტარებში მომწერთ ცნობილი წყვილების სახელებს, ვინც დიდი ხანია ერთადაა ან ყოველ შემთხვევაში, დიდხანს უწერია ერთად ყოფნა. ან თუნდაც უცნობ, მაგრამ თქვენთვის ნაცნობ ბედნიერ წყვილებს.
გამოცდების პერიოდი
ჩემს ცხოვრებაში დაიწყო სწავლისა და ღამეებისთევების პერიოდი: მოკლედ რომ ვთქვა, გამოცდები დამეწყო. მანამდე კი იყო ორკვირიანი სმა და დროსტარება (ცოტა ხმამაღალი ნათქვამი კი გამომივიდა) ახალი წლიდან ძველით ახალ წლამდე. დღემდე არ მესმის რას ზეიმობენ ხოლმე ძველით ახალ წელს. ჩემთვის ახალი წელი არის 31 დეკემბერს და მაქსიმუმ 3 იანვრამდე გასტანოს, მერე ახალი წლის ზეიმი უკვე უაზრობად მიმაჩნია. ერთი სული მაქვს ხოლმე როდის გავა ეს დაუსრულებელი მილოცვების პერიოდი 
წელს ძველით ახალ წელს ისეთი განწყობით შევხვდი, როგორიც 31 დეკემბერსაც არ მქონია. ისეთი შეგრძნება მქონდა, რომ ჯერ კიდევ 2009 წელი იყო და ზუსტად 12ზე მოვიდოდა 2010
ახლა რაც შეეხება გამოცდებს: არ მიყვარს ეს პერიოდი ( ან ვის უყვარს ნეტა). თუმცა, ამ პერიოდის გავლა შვებას მგვრის. თქვენ უნდა ნახოთ რა ბედნიერი ვარ ხოლმე ბოლო გამოცდას რომ ჩავაბარებ ცოტა არ იყოს ბევრი მასალა მაქვს სასწავლი და რომ მახსენდება იმდენს ვნერვიულობ მერე უცებ დავფიქრდები ხოლმე, მე უნივერსიტეტის ამ სემესტრულ გამოცდებზე ასე ვნერვიულობ და წარმოიდგინეთ ადამიანები, რომლებსაც გაცილებით რთულ სიტუაციაში უწევთ ყოფნა. პირველ რიგში რაც თავში მომდის ხოლმე, ომის დროს სახლში ქმრების გარეშე დარჩენილი ქალები არიან. მათ შვილებიც უნდა აღზარდონ, ომში წასულ ქმრებზეც იფიქრონ და ანუგეშონ კიდეც სხვები მაშინ, როცა მათ თვითონ სჭირდებათ ნუგეში. ან კიდევ მრავალშვილიანი დედა მახსენდება, რომელმაც არ იცის რით გამოკვებოს თავისი შვილები. მაინცდამაინც ეს მაგალითები რატო მომდის თავში არ ვიცი, ან რა შესადარებელია რაღაც გამოცდები ასეთ მძიმე პრობლემებთან. ალბათ ფილმების ბრალია არადა დიდი ხანია მსგავსი სიუჟეტის ფილმი არ მინახავს. მოკლედ, მთავარია შევინარჩუნოთ სიმშვიდე და ყველაფერი კარგად იქნება!!! (გამამხნევებელი სიტყვები ყველასთვის 
)
HAPPY NEW YEAR 2010 და განვლილი 2009
პირველ რიგში ყველას გილოცავთ ახალ წელს! ბევრი წარმატებისთვის მიგეღწიოთ 2010-ში
გადავიდეთ მთავარზე: რადგან დიდი ხანია არაფერი დამიპოსტავს, გადავწყვიტე ახალ წელს მაინც დავპოსტო რაიმე, თორემ სულ ჩამოვრჩი ამ ბლოგერულ ცხოვრებას გადავხედე რა სხვა ბლოგებს, ძალიან მომეწონა მთელი წლის შემაჯამებელი პოსტები, განსაკუთრებით ეს პოსტი. ხოდა ამ პოსტში მინდა დავწერო რით იყო გამორჩეული ჩემთვის 2009 წელი. ერთი-ორ სიტყვას დავუთმობ იმასაც, როგორ შევხვდი(თ) 2010 წელს.
2009 წლის ზამთრის არდადეგებიდან გაზაფხულამდე პერიოდი უკავშირდება თსუ-ს პირველი კორპუსის ეზოს: ძალიან დიდ დროს ვატარებდით აქ. ბოლოს ყელში ამოგვივიდა კიდეც ეს ადგილი. ცეცხლს ვანთებდით ხოლმე, სოსისებსაც ვწვავდით და რა თქმა უნდა ვსვამდით: ძირითადად ჩამოსასხმელ არაყს (!!!) მერე ქლიბი წავიდა აშშ-ში: არყის ნამდვილი მსმელი მოგვაკლდა და დარჩნენ მხოლოდ “ისე რა მსმელები”: ერთი-ორი ჭიქა ლუდით რომ შემოიფარგლება მათი დალევა ჩვენმა ყოველდღიურმა სმამაც იკლო
2009 წლის ზაფხულში მქონდა ბოლო ლექცია თსუ-ში ბაკალავრიატის საფეხურზე. დიპლომიც დავიცავი. აქამდე მეგონა, რომ დიპლომის დაცვა ძალიან რთული საქმე იყო. თუმცა, საბოლოოდ დავრწმუნდი, რომ სანერვიულო არაფერი ყოფილა: ყველაფერმა მშვენივრად ჩაიარა, ჩვენმა სადიპლომო ნაშრომმა მაღალი შეფასება დამისახურა . იმიტომ ვამბობ ჩვენმა-მეთქი, რომ სადიპლომო ნაშრომზე ჯგუფურად ვიმუშავეთ: მე, თაზომ, სოფიმ, ქეთიმ, გვანცამ, ნატამ და იამ გავაკეთეთ ელექტრონული ჟურნალი მედიაზე. საინტერესო გამოვიდა, მითუმეტეს დღეს მოკლებულნი ვართ მედიის ჯანსაღ კრიტიკასა და ანალიზს.
ივნისსა და ივლისში რამდენიმედღიანი camping-ები მოვაწყვეთ. წელს ვაპირებთ უფრო ხშირად ვიაროთ ლაშქრობებში.
ზაფხულს ჩავაბარე საერთო სამაგისტრო გამოცდები. ამ გამოცდებზე პოსტის დაწერასაც ვაპირებდი, მაგრამ გადავდე და გადავდე ეგ საქმე. საბოლოოდ აღარც დავწერე ბევრი კი ვიფიქრე, ღირდა თუ არა ამ გამოცდების ჩაბარება. მაგრამ სხვა არჩევანი არ მქონდა და ამიტომაც სწავლის გაგრძელება აქ გადავწყვიტე (ანუ საქართველოში, დედაუნივერსიტეტში ) შესაბამისად, გამოცდებიც ჩავაბარე. ამ გამოცდებმა ოთხი წლის წინანდელი პირველი ერთიანი ეროვნული გამოცდები გამახსენა: ამჯერადაც პირველი ვაბარებდი საერთო, უკვე სამაგისტრო გამოცდებს სახალისო ტესტები იყო გამოცდაზე. მიყვარს ეგეთი ტესტების შევსება. მაღალი ქულებიც მივიღე.
2009 წლის ზაფხული ყველაზე გამორჩეული იყო განვლილ ზაფხულთა შორის. ამ წელს პირველად ვიყავი დასასვენებლად გიორგისთან ერთად. ძალიან კარგი დრო გავატარეთ ზღვაზე. მენატრება ის დრო:)
შემოდგომაზე როგორც იქნა სწავლა დამეწყო მაგისტრატურაში. ჯერ არც კი ვიცოდი მოვხვდი თუ არა მაგისტრატურის იმ პროგრამაზე, რომელზეც ვაბარებდი და უკვე ლექციებზე დავდიოდი. ჩარიცხულ სტუდენტთა სია ძალიან გვიან დადგინდა, ამაზე უფრო გვიან გაირკვა ვინ მოიპოვა გრანტი. გრანტიანტთა შორის მეც აღმოვჩნდი და სწავლა მხოლოდ ამიტომ განვაგრძე. დიდი იმედგაცრუება კი განვიცადე, რომ ვნახე როგორ ასწავლიდნენ მაგისტრატურაში.
17 ოქტომბერს გამითხოვდა ბავშვობის საუკეთესო დაქალი. პირველად ცხოვრებაში ვიყავი მეჯვარე. მიხარია, რომ ქორწილში არ მომიწია ცეკვა (მეჯვარეების ცეკვის ტრადიცია თუ რაღაც ამდაგვარი ხომ არსებობს ). მეორე მეჯვარეც ჩემსავით გამოუცდელი იყო ამ საქმეში, ამან შვება მომგვარა თითქმის ყველა ჩემმა მეგობარმა ოჯახი შექმნა. შოკოლადკას ქორწილი მაინც რაღაც წარმოუდგენელი იყო ჩემთვის. გგონია, რომ პატარა ხარ, ფიქრობ, რომ ჯერ რა დროს ქორწილია და ამ დროს დაქალი გითხოვდება. ხოდა მაშინ მივხვდი რომ ცხოვრების რაღაც ეტაპი დასრულებულია, რომ უკვე აღარ ვართ პატარები. რომ რაღაც გზა უკვე ნაპოვნი უნდა გქონდეს ცხოვრებაში და მიუყვებოდე მას.
მეტი მნიშვნელოვანი მოვლენა ჯერ-ჯერობით არ მახსენდება. თუ გამახსენდა, ჩავასწორებ ამ პოსტს. ერთს დავამატებ, რაც არ უნდა გამეკეთებინა ამ ერთი წლის განმავლობაში, მთელი ჩემი ყურადღება, პირველ რიგში, მაინც ჩემი და გიორგის ურთიერთობაზე კონცენტრირებული. ჩვენი ურთიერთობა კიდევ უფრო გაღმავდა.
ახლა კი ორიოდე შეპირებული სიტყვა ახალი წლის შეხვედრაზედ: იგივე “სასტავი” ვიყავით ერთად რაც ზღვაზე. თავი ქობულეთში მეგონა. პირველი ახალი წელი იყო, რომელსაც გიორგისთან ერთად შევხვდი. და ამიტომ ყველაზე კარგი ახალი წელი
საახალწლო ფართის ინციდენტების გარეშე არ ჩაუვლია: ბუნიმ შემთხვევით მოარტყა დათოს თვალში რაღაც ნივთი (ცელქი ბუნი ) და მერე ორი დღის განმავლობაში დათოს თვალი ჩაწითლებული ჰქონდა, ვერაფერს ვერ ხედავდა და ვერც ახელდა იმ თვალს. წესით და რიგით ღამე უნდა გაგვეთენებინა სმასა და დროსტარებაში, ბევრ სხვა ადგილასაც უნდა წავსულიყავით (ვგულისხმობ სხვა საახალწლო ფართებს). მაგრამ გადაცდა თუ არა 3 საათს, ყველამ მიიძინა. ასე საყვარლად გვეძინა დილამდე
კიდევ რაც გამიხარდა ამ ახალ წელს ის იყო, რომ თოვლის ბაბუისგან, რომლის როლსაც სახლში დედაჩემი ასრულებს, მივიღე საჩუქრად სუნამო. რადგან ყველა სუნამო გამითავდა, ძალიან დროული საჩუქარი იყო. იმდენი ვისხი, რომ მერე თავიც ამტკივდა
ახლა კი მინდა გაგანდოთ ჩემი საახალწლო სურვილები: ვისურვებ რომ 2010 წელი ბევრად უფრო საინტერესო და სასიამოვნო მოვლენებით იყოს დატვირთული, ასევე ვისურვებ რომ ჩემს ბლოგს კიდევ მრავალი პოსტი, მკითხველი და კომენტარი შეჰმატებოდეს!
Animals best friends!
ეს პოსტი მინდა მიუძღვნა ძალიან საყვარელ არსებებს, ჩვენს მეგობრებს – ცხოველებს. ამასწინათ გოგი გვახარიას გადაცემაში ვუყურე უცხოელი რეჟისორის შაუნ მონსონის ფილმს ცხოველებზე. საინტერესო ფილმი იყო, უსაშინლესი და აღმაშფოთებელი კადრებით. რა სასტიკები ვართ ეს ადამიანები, რა ცუდად ვექცევით ცხოველებს მხოლოდდამხოლოდ იმიტომ, რომ ჩვენი სურვილები დავიკმაყოფილოთ. ამ ფილმის ნახვას ყველა ხორცისმოყვარულ ადამიანს ვურჩევ: რომ ნახავთ, დიდი შანსია იმის, რომ ხორცის ჭამა საერთოდ შეგზიზღდეთ და ვეგეტარიანელი გახდეთ.
ძალიან მიყავრს ცხოველები. ბავშვობიდან მოყოლებული უამრავი ცხოველი მყოლია სახლში და ახლაც მყავს საყვარელი ფისოები თუ გამაბრაზა კატამ და თუ დავუყვირებ, მერე სულ იმას ვფიქრობ, ხომ არ ეწყინა-მეთქი და დანაშაულის გამოსყიდვას ვცდილობ არ მესმის, რატომ უნდა გეზიზღებოდეს ცხოველი. ძალიან ბევრისგან გამიგია შემდეგი ფრაზები: “კატას როგორ უნდა მოეფერო. მაგის ბეწვი რო გადაყლაპო, მოკვდები”, “კატა ეშმაკის ცხოველია” და ა.შ. პატარაობაში მითებს მიყვებოდნენ ხოლმე, როგორ გადაყლაპა ვიღაც ქალმა კატის ბეწვი, მერე როგორ აუვიდა ის ბეწვი ტვინში და ამის შედეგად მოკვდა ასე მგონია, რომ ვისაც ცხოველები არ უყვარს ფსიქოლოგიური პრობლემები აქვს.
არასდროს დამავიწყდება კადრი ფილმიდან როგორი თვალებით იყურება ნახევრადცოცხალი გატყავებული მელია 
არც ჩვენთანაა ცხოველთა დაცვის მხრივ უკეთესი სიტუაცია. (თუნდაც იქიდან გამომდინარე, რა სისასტიკით ექცევიან და კლავენ ქუჩის ძაღლებს) მესმის, რომ საქართველოში ამის გარეშეც უამრავი პრობლემაა, მაგრამ ვიღაცამ ხომ უნდა მიხედოს საწყალ ცხოველებს?
Happy Halloween!!!
ჰელოუინის დღესასწაულზე ბევრს არ ვილაპარაკებ. მე პირადად არასდროს მიზეიმია, მაგრამ ძალიან მხიბლავს ნიღბები, საკარნავალო ფორმები, მოკლედ, ჩემთვის ჰელოუინი კარგად გართობისა და მოლხენის შესანიშნავი საშუალებაა. სერიოზულად ვერც აღვიქვამ ამ დღესასწაულს. ბევრს ალბათ კარგად ახსოვს რა ტრაგიკულად დასრულდა გასულ წელს მერიის მიერ მოწყობილი ჰელოუინის ფართი: საწყალი მოზეიმე ბავშვები დაარბიეს და სასტიკად სცემეს სამღვდელოების წარმომადგენლებმა და ვიღაც ძველმა ბიჭებმა. ეს ყველაფერი იმ მოტივით, რომ ჰელოუინი სატანისტური დღესასწაულია როგორ შეიძლება სერიოზულად იმსჯელო ამ მოსაზრებაზე, ვერ წარმომიდგენია. მაშინ ეს დარბევა არავინ გააშუქა, გარდა გადაცემისა “ჩვენი ექსპრესი”. სიუჟეტის ნახვა ინტერნეტის საშუალებით გახდა შესაძლებელი. მან მალე მოიპოვა პოპულარობა. ქართულმა მედიამ კი ამ ფაქტთან დაკავშირებით პირში წყალი ჩაიგუბა მახსოვს, “ცხელ შოკოლადში” დაიბეჭდა სტატია ამ დარბევაზე, მეტი საინტერესო მგონი არსად არ დაწერილა (მე არ წამიკითხავს ყოველ შემთხვევაში).
წელს “ანტიჰელოუინური კამპანია” 31 ნოემბრამდე რამდენიმე დღით ადრე დაიწყო. საპროტესტო აქციები გაიმართა: “სტუდნტურმა ალიანსმა” მერიას მიმართა, რომ გასული წლის მსგავსად, ჰელოუინის ზეიმის ჩატარების ნებართვა არ გაეცა. ქუჩებში ბუკლეტებს არიგებდნენ, სადაც ეწერა, რომ ჰელოუინი არის “მთელი მსოფლიოს სატანისტთა უმთავრესი დღესასწაული” და მისი აღნიშვნა ყოვლად დაუშვებელია. ეს კიდევ არაფერი, არიგონ ბუკლეტები და იყონ. ამით არავის არაფერს უშავებენ. მე ერთმა ფაქტმა აღმაშფოთა: კეტო და მისი მეგობრები იყვნენ შეკრებილები სკეიტ-პარკში. ზოგი ჰელოუინის ფართიზე აპირებდა წასვლას და ამიტომ თან ჰქონდა სამასკარადო ატრიბუტები. ამ დროს მათთან მივიდნენ ვიღაც ღიპიანი ძია კაცები და ჭკუის სწავლება დაუწყეს, თან აგრესიული ფორმით: სად მიდიხართო? იქნებ ჩვენც წაგვიყვანოთო იქ? რა გინდათ ჰელოუინს რომ ზეიმობთ, სატანისტები ხართოო? თან დაახლოებით 20 კაცი შემოეხვია ამ ბავშვებს და დაუწყეს “კაჩაობა”. მერე კუდში დასდევდნენ, სადაც წავიდოდნენ, მიჰყვებოდნენ. ვინები იყვნენ, რა უნდოდათ, ან სხვა საქმე არ ჰქონდათ? ძალიან მაინტერესებს. მოკლედ ამაზრზენია რა! მარაზმიაა! გოგი გვახარია წერდა თავის ბლოგზე ჩვენი ერის უნუგეშო პროვინციალიზმის შესახებ. დიახ, ჩვენ ყველას “ისევ თოხი გვიჭირავს ხელში” ამაში დავრწმუნდი. და ყველა იმ ადამიანის ჯინაზე, ვინც სერიოზულად მსჯელობს იმის შესახებ, რომ ჰელოუინი სატანისტური დღესასწაულია, მე მინდა მოგილოცოთ ეს დღესასწაული: Happy Halloween!!!
პირველი დღეები თსუ-ს მაგისტრატურაში
როგორც იქნა დამეწყო სწავლა მაგისტრატურაში. მიუხედავად სწავლის დაწყებისა, ჯერ კიდევ არაა საბოლოოდ გარკვეული ვინ ჩაირიცხა თსუ-ში მაგისტრატურის იმ პროგრამაზე, რომელზეც ვაბარებდი (სოციალური, პოლიტიკური და კულტურული ფსიქოლოგია). ბაკალავრიატი ჟურნალისტიკის განხრით დავამთავრე, არ მინდოდა ისევ იმავე განხრით გამეგრძელებინა სწავლა: ისევ იმავეს გამეორება მომიწევდა, რაც 4 წლის განმავლობაში ვისწავლე, ოღონდ უფრო გავრცობილი ფორმით. რადგანაც ფსიქოლოგია მაინტერესებს და თანაც ჩემი მაინორი სპეციალობაა, ამიტომ გადავწყვიტე სამაგისტრო პროგრამაც ამ მიმართულებიდან ამერჩია.
სწავლა ორი კვირის დაგვიანებით დაგვეწყო. კი ვიცოდი თსუ-ში რა სიტუაციაა (განსაკუთრებით ფსიქოლოგების კორპუსში), მაგრამ მაინც რაღაც უკეთესის იმედი მქონდა. მაინც მაგისტრატურაა, თან ფსიქოლოგიის ეს განხრა ძალიან საინტერესოა. მაგრამ შევცდი ლექტორები სრულიად უღიმღამოდ კითხულობენ ლექციებს. იმდენად მომაბეზრებელი იყო პირველივე ლექცია, სად გავქცეულვიყავი არ ვიცოდი. მოწყენილობისგან გიორგისთან დავიწყე “მესიჯობა”, როგორმე რომ გამეძლო ერთი საათი. ლიტერატურა უცხოენოვანია. ლექციათა განრიგიც ცუდადაა შერჩეული: შუადღეს იწყება. ასე რომ თუ სამსახურის დაწყება გინდა, ძალიან გაგიჭირდება შეუთავსო სწავლას. იმედგაცრუებული ჭავჭავაძის უნივერსიტეტში წავედი. იქნებ იქ იყოს-მეთქი კიდევ მიღება მაგისტრატურაში. თანაც დავით პაიჭაძე ასწავლის ჭავჭავაძის მაგისტრატურაში ჟურნალისტიკას. მეც მასწავლიდა თსუ-ში რადიოგადაცემის მომზადებას. ერთერთი საუკეთესო ლექტორია იმათგან, ვისაც ვიცნობ. მოკლედ თსუ-მ ბევრი დაკარგა პაიჭაძის სახით )) დიდი ინტერესითა და ყურადღებით მომისმინა. დამაკვალიანა. ჟურნალისტიკის განხრით სწავლის გაგრძელება არ მირჩია, ახალს არაფერს ისწავლიო, ჟურნალისტიკაში არ დაიკარგებიო, მთავარია პრაქტიკა და სჯობს რაიმე სხვა ცოდნას დაეუფლოო. ასეთი ლექტორები, რომლებიც კოლეგებად მიგიჩნევენ და მუდამ გამონახავენ სტუდნტების დასახმარებლად დროს, თსუ-ში ცოტაა. სამწუხაროდ, ჭავჭავაძის უნივერსიტეტის მაგისტრატურაში საბუთების მიღება უკვე დამთავრებული იყო
გადავწყვიტე, თუ გრანტს ვერ ავიღებ, სწავლას არ გავაგრძელებ. ახლა ვფიქრობ და ვნანობ, რა მინდოდა ჯავახიშვილში რომ ვაბარებდი?
თურმე რა ხდება ქვეყნად!
ჩემს ერთერთ პოსტში გიამბობდი, თუ როგორ გამოვხატე პროტესტი ქართული მედიის მიმართ (ეს განსაკუთრებით ტელემედიას ეხება). ჩემი პროტესტი ახლაც გრძელდება: ისევ არ ვადევნებ თვალყურს ქართულ ტელეარხებს. სიახლეებს ძირითადად ბლოგებიდან და facebook-დან ვიგებ. არადა თურმე რა ამბები არ ხდება ქვეყნად. მივსეირნობ დღეს რუსთაველზე და ვხედავ გზა გადაკეტეს. გამოჩნდა უამრავი ადამიანი დროშით ხელში. მორიგი საპროტესტო აქცია არ გეგონოთ, თურმე მასობრივ სცენას იღებდნენ ფილმისთვის. ფილმის რეჟისორი ვინმე რენი ჰარლინია. (“კერკეტი კაკალი 2″) ვინმე რა, ყოველ შემთხვევაში მე არ მეცნობა. ფილმი 2009 წლის აგვისტოს ომზეა. რაც მთავარია, სააკაშვილის როლს თამაშობს ენდი გარსია. (რაღაცით კი ჰგვანან ერთმანეთს) ფრიად გავოცდი დღეს პარლამენტის წინ ინგლისურად მოლაპარაკე ენდი გარსია რომ დავინახე საქართველოს პრეზიდენტის როლში. ფილმი ზოგადად ომისსაწინააღმდეგო შინაარსის იქნება. ვიღაცამ მითხრა, ჯოშ ჰარტნეტიც თამაშობსო რაღაც როლს და უნდა ჩამოვიდესო საქართველოში. რატომღაც არ მჯერა. (ისევე, როგორც შევარდნაძის გადადგომის ან ჯორჯ ბუშის საქართველოში სტუმრობის ამბავი არ მჯეროდა ). ძალიან საინტერესოა, როგორ იქნება ასახული ქართულ-ოსური კონფლიქტი ფილმში. ამის გაგების საშუალება კი 2010 წლის მაისში მექნება, როცა ფილმი ეკრანზე გამოვა.
ჩემი 5 ოცნება
zurriuss-მა დამთაგა რამდენიმე დღის წინ პოსტში “ჩემი 5 ოცნება” და რიგ მიზეზთა გამო ვერ მოვაბი თავი პოსტის დაწერას ხოდა დღეს გადავწყვიტე დავწერო ჩემი 5 ოცნების შესახებ. რთული აღმოჩნდა ოცნებებიდან ზუსტად ხუთის გამორჩევა. აი, მათი ჩამონათვალი:
1. ძალიან მინდა მქონდეს რაიმის დიდი ნიჭი. პირველ რიგში, ალბათ სიმღერის. ნუ სხვა ნიჭზეც არ ვიტყვი უარს ))
2. მინდა მქონდეს წარმატებული კარიერა და ვიყო ჩემი საქმის პროფესიონალი. მქონდეს რაიმე გადაცემა რომელიმე ტელეარხზე.
3. მინდა ლამაზი სახლი ლამაზ ადგილას.
4. მინდა ვიმოგზაურო დედამიწის გარშემო.
5. ეს მეხუთე ოცნება ყველა წინა ოცნებას მოიცავს: მინდა ყველა ბედნიერი იყოს ))
არ ვიცი რამდენად აზრიანად ჩამოვაყალიბე ჩემი ოცნებების ხუთეული. შეიძლება რამე გამომრჩა. თუ ეს ასეა, მაშინ პოსტს შევასწორებ )
ჩემი ჯოში
(პოსტი დაწერილია იმედგაცრუებისა და მოწყენილობის ჟამს )
არის ხოლმე ცხოვრებაში მომენტები, როცა გგონია, რომ ყველა და ყველაფერი შენს წინააღმდეგაა მიმართული. როცა უახლოესი ადამიანები იმედებს გიცრუებენ და ისე გექცევიან, როგორც შენ არ იმსახურებ შენი აზრით. გულს გტკენენ უაზროდ. თავს სრულ მარტოსულად გრძნობ . ასეთ დროს მე პირადად ჩემს მანუგეშებლად ერთი არსება მეგულება ხოლმე – ჩემი ჯოში. ვიცი, რომ რაც არ უნდა მოხდეს, რაც არ უნდა გულნატკენი და გაბრაზებული ვიყო, ჯოში ყოველთვის გვერდში დამიდგება. მოვა, შემომხედავს თავისი დიდრონი გასხივოსნებული თვალებით, მომისმენს დიდი ინტერესით რამდენი ხანიც იქნება საჭირო (თუნდაც მთელი ღამე), ყოველგვარი რეპლიკის გარეშე, ყველაფერში უხმოდ დამეთანხმება, მომიალერსებს, მერე თავს მომადებს ლოყაზე და ჩემთან ერთად ტკბილად დაიძინებს. მართალია, ცოტათი პედოფილია და ბისექსუალი, ასევე მაბრაზებს ხოლმე, როცა მაგიდაზე ადის, მაგრამ ჯოში მაინც ჩემი უსაყვარლესი კატაა. მიყვარხარ ჯოშ, ვაფასებ შენს ერთგულებას. ვიცი რომ შენც გიყვარვარ
როგორ დავიპყროთ მამაკაცის გული
ერთი თხოვნა მკითხველს: იუმორით შეხედეთ ამ პოსტს
მსგავს თემებზე სტატიები ხშირად იბეჭდებოდა ხოლმე ქართული ჟურნალ-გაზეთების ბოლო გვერდებზე. და კიდევ რაღაც სულელური ტესტები: “უყვარხარ თუ არა?”, “შეგიძლია თუ არა მამაკაცის მოხიბლვა” და ა.შ. პატარა რომ ვიყავი დიდი ინტერესით ვავსებდი ამ ტესტებს )) დღეს კი მსგავს სისულელეებზე მეცინება ხოლმე მე შემოგთავაზებთ ჩემს რეცეპტს თუ როგორ უნდა დაიპყროთ მამაკაცის გული შევეცდები კარგად შევასრულო ესოდენ რთული მისია:D
მაშ ასე:
1. გარეგნობა – რაც არ უნდა თქვან, რომ მთავარია ადამიანის შინაგანი სამყარო, პირველი,რასაც მამრობითი სქესის წარმომადგენლები აქცევენ ყურადღებას, ესაა გარეგნობა.რა თქმა უნდა, იდეალურია, როცა ხარ 1.70- 1.78 სმ-მდე სიმაღლის, შენი პარამეტრებია 90-60-90, გაქვს დიდი ცისფერი თვალები და გრძელი ქერა თმა. ჩემი დაკვირვბიდან გამომდინარე მამაკაცების უმრავლესობას მსგავსი აღნაგობის გოგონები მოსწონთ )) მოკლედ გარეგნობას უნდა დაუთმოთ დიდი დრო. რაც შეეხება ჩაცმულობას, უნდა ჩაიცვათ არც მთლად გამომწვევად და ვულგარულად, მაგრამ ისე, რომ ხაზი გაესვას თქვენს ქალურობას არავითარი კეტები და ბავშვური მაისურები! ერთხელ პატარა ექსპერიმენტი მოვაწყვე ჩემს მეგობარ ბიჭებთან ერთად: უნდა შეეფასებინათ ქუჩაში მოსიარულე გოგოები 1-დან 5 ქულამდე. იმ გოგონებმა, რომლებსაც მაღალქუსლიანი ფეხსაცმელი და ტანზე მჭიდროდ მომდგარი ტანსაცმელი ეცვათ, ბევრად მაღალი შეფასება დაიმსახურეს. და ეს მიუხედავად იმისა, რომ ჩემი მეგობარი ბიჭები ყოველთვის აღნიშნავდნენ ხოლმე, რომ უპირატესობას ანიჭებდნენ კეტებსა და ჯინსებში გამოწყობილ გოგონებს მოკლედ იყავით რაც შეიძლება ქალურები და მიმზიდველები
2. სიახლოვე – სოციალურ ფსიქოლოგიაში ვისწავლე, რომ მოწონების ერთ-ერთი განმსაზღვრელია სიახლოვე: რაც შეიძლება დიდი ხანი გაატარეთ იმ ბიჭის, რომლის გულის მოგებასაც ცდილობთ, გარემოცვაში. მთავარია, თავი არ მოაბეზროთ.
3. მსგავსება – გახდით ამ ბიჭის მსგავსი შეხედულებებში, გემოვნებაში და ა.შ. ამისვის საჭიროა გამოიკვლიოთ, რა მოსწონს მას, რა აწუხებს, რა არის მისი ჰობი… ეს ყველაფერი დაგეხმარებათ საერთო ენისა გამონახვასა და შემდგომ დაახლოვებაში. მაგალითად, თუ იცით რომ ის უსმენს NIRVANA-ს, მაშინვე ჩაეწერეთ ამ ჯგუფის ფანთა რიგებში. შეგიძლიათ უთხრათ, რომ გაქვთ NIRVANA-ს ყველა კონცერტის ჩანაწერი და დიდი სიამოვნებით ათოხვებდით მას. ან შეგიძლია მცირე ტყუილსაც მიმართოთ: უთხრათ, რომ თქვენი მშობლები დაესწრნენ ამ ჯგუფის ერთ-ერთ კონცერტს და სურათებიც გაქვთ ამ კონცერტიდან. აუცილებლად დაინტერესდება)) მთავარია,არ გადაამლაშოთ ტყუილში. მამაკაცს, რომლის მოხიბლვაც გსურთ, უნდა შეუქმნათ წარმოდგენა, რომ მისი მსაგვსი ხართ, გაწუხებთ იგივე პრობლემები, რაც მას… მოკლედ, რომ ძალიან კარგად გესმით მისი.
4. ყურადღება – არ უნდა მოაკლოთ ყურადრება. მუდამ დიდი ინტერესით უსენდეთ, რაც არ უნდა სისულელეს ამბობდეს. მის ნებისმიერ ხუმრობაზე გაიცინოთ და კომპლიმენტებითაც ხშირად შეამკოთ. უნდა შეუქმნათ რწმენა, რომ ძაან მაგარია და გენიალურია. ერთი სიტყვით, ნამდვილი მამაკაცია ( მსგავს ფრაზებზე მეცინება ხოლმე ) ეს გამოიწვევს იმას, რომ თქვენს გვერდით თავს მუდამ კარგად იგრძნობს.
5. მეგობრები – შეეცადეთ კარგი შთაბეჭდილება მოახდინოთ მის მეგობრებზეც. დაუახლოვდით მათ. მეგობრების აზრს შეიძლება ყოველთვის არ იზიარებენ , მაგრამ უსმენენ მაინც ))
6. კონკურენტები – თუ შეამჩნიე, რომ შენს მიერ მოწონებულ ბიჭზე სხვებიც “ნადირობენ”, რაც შეიძლება კეთილგონივრული ტაქტიკა უნდა აირჩიო მათთან მიმართებაში: უნდა დაუმეგობრდე. მეგობარი მეგობარს ხომ არ “დააწერს” შეყვარებულს? ყოველ შემთხვევაში მტრად არ უნდა იქციო კონკურენტი.
როცა დაინახავ, რომ ამ პუნქტების შესრულების შემდეგ ბიჭი შენს მიმართ უფრო მეტ ინტერესს გამოიჩენს, არ დაკმაყოფილდე მიღწეულით. როცა აგრძნობინებ შენს სიმპათიას, მერე უცებ სხვანაირი გახდი მის მიმართ. (ინტრიგაა ) მთავარია გამოცანად რჩებოდე მისთვის :D:D
თუ რამდენად დაგეხმარებათ ჩემი რჩევები ან რამდენად ეთანხმებით მათ, მომწერეთ კომენტარებში. დასასრულს მინდა თქვა, რომ არ არსებობს მამაკაცი, რომლის გულის მონადირებაც შეუძლებელია :D:D
dreamar