ძალადობა ქრისტეს სახელით

ფოტო: მზია საგანელიძე/რადიო ”თავისუფლება”

არ ვიცი რა ვთქვა გუშიდნელ მოვლენებზე, იმდენი ითქვა და დაიწერა. ჯერ კიდევ შოკირებულ-განრისხებულ-განცვიფრებული ვარ. რა თქმა უნდა, აგრესია გუშინდელი აქციისადმი მოსალოდნელი იყო. მაგრამ ასეთი ფორმითა და ასეთი დოზით ნამდვილად ვერ წარმოვიდგენდი. თითქოს, ის სასულიერო პირები, მათი მრევლი წლების განმავლობაში იგროვებდნენ გულში ბოღმასა და აგრესიას, რომ მერე განსხვავებული აზრის მქონეებზე ამოეყარათ ჯავრი. ეს არაა ქრისტიანობა! არ ჭირდება ამას რელიგიათმცოდნეობა, რომ მიხვდე: რაც გუშინ ქრისტეს სახელით კეთდებოდა, არაქრისტიანულია და  მორწმუნეობასთან კავშირი არ აქვს!
სამწუხაროა, რომ ქართულ ეკლესიაში ასეთი სიბნელეა! სამწუხაროა, რომ გუშინდელ აქციაზე ადამიანებმა ადამიანობა დაკარგეს და ერთ ბნელ და მოძალადე მასად იქცნენ! სამწუხაროა, რომ ის ძველი ბიჭები, რომლებიც წარსულში უბნის ბირჟებზე იდგნენ, დღეს ეკლესიაში სასულიერო პირებად გვევლინებიან!

ის, რასაც გუშინ მღვდლები აკეთებდნენ: საზოგადოებრივი წესრიგის დარღვევა, პოლიციელთა მუშაობისთვის ხელის შეშლა, მოქალაქეთა ფიზიკური შეურაცხყოფა და მათზე ძალადობა არის დასჯადი საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსით! კანონზე მაღლა არავინ არაა! ყველა მოძალადე უნდა დაისაჯოს!

p.s. ამ ამბების მერე აღარ მაქვს სურვილი ეკლესიაში შესვლის! მინდა შეწყდეს ჩემი ჯიბიდან საპატრიარქოს დაფინანსება!!!

Qordo-ს გიჟური ალბომი

Qordo-ს სადებიუტო ალბომმა “Madness” დღის სინათლე იხილა. ჯგუფი ნახევარი წელია რაც შეიქმნა. ამ ხნის განმავლობაში გარდა ალბომისა, მათ მოასწრეს ოთხი ვიდეოკლიპის გადაღება (Super Genius, თოვლად მოვალ,  She’N, Get Lucky cover). რაც მნიშვნელოვანია, ყველაფერი საკუთარი ძალებით მოახერხეს.

ალბომში შესულია 13 სიმღერა. ჟანრობრივად მრავალფეროვანია: ინდი, როკი, პოპი, ელექტრონული მუსიკის, გრანჟისა და კლასიკური როკის ელემენტებით. შეიცავს როგორც რიტმულ, “ამგდებ”, ასევე წყნარ, მელოდიურ სიმღერებს. მათი უმეტესობა ინგლისურენოვანია, თუმცა არის ქართულენოვანი სიმღერებიც (“ფსევდომაკარენა”, My Beautiful Lady, #, Aravis). გაეცანით ტრეკლისტს:

1.  Super Genius
2.   She’N
3.   Instructions
4.   This Song
5.   Madness Dream
6.   You Said
7.   ფსევდო მაკარენა
8.   Love Is
9.   My Beautiful Lady
10.   #
11.   Take Me Out
12.   Clown
13. Aravis

რატომ “Madness”? იმიტომ, რომ სახელი სრულიად შეესაბამება ალბომის შექმნის პერიოდში მიმდინარე მოვლენებსა და ჯგუფის წევრების ცხოვრებაში მომხდარ ამბებს.

სადებიუტო ნამუშევარი ამართლებს სახელს. თუ რატომ, ამას მხოლოდ ალბომის მოსმენის შემდეგ მიხვდებით.

ალბომი შეგიძლიათ გადმოიწეროთ აქედან.

ბუსუსებიანი პრეზერვატივი ჩვენს მეხსიერებაში

“ბუსუსებიან პრეზერვატივებზე მსჯელობას სჯობს საქმეს მიხედონ” – ხშირად მესმის ეს ფრაზა ახალი პარლამენტის საქმიანობის შეფასებისას.   უმეტესობას პირველ რიგში ბუსუსებიანი პრეზერვატივებისა და ეროვნული სამოსის შესახებ კანონი ახსენდება, მიუხედავად იმისა, რომ პარლამენტს არჩევის დღიდან ბევრად მნიშნელოვან კანონრპოექტებზე მოუწია მუშაობა. გავიხსენოთ ყურადღების მიღმა დარჩენილი საკანონდმებლო ცვლილებები:

• პარლამენტმა სამთვიანი პოლიტიკური დაპირისპირების შემდეგ მიიღო საკონსტიტუციო ცვლილებები.  ცვლილებებს ძირითადად დადებითი შეფასებები მოყვა: “მივესალმებით, საქართველოს პარლამენტის მიერ მნიშვნელოვანი საკონსტიტუციო ცვლილებების ერთხმად მიღებას. ორ პარტიას შორის კონსესუსი, რომელიც შეთანხმებას უდევს საფუძვლად, მეტყველებს, ქართულ პოლიტიკაში, ორივე მხარის ეროვნული ინტერესების მქონე კარგი მმართველობის ვალდებულებებზე. საკონსტიტუციო ცვლილებები, რომელიც ადასტურებს დემოკრატიული გზით არჩეული პარლამენტის როლს ახალი მთავრობის დანიშვნის საკითხში, აერთიანებს საქართველოს დემოკრატიას და ქმნის მნიშვნელოვან პრეცედენტს პარტიებს შორის თანამშრომლობისა,” _ ნათქვამია ევროკავშირის უმაღლესი წარმომადგენლების მიერ გავრცელებულ განცხადებაში.

• პარლამენტმა საბავშო ბაღებში გადასახადის გაუქმების შესახებ კანონრპოექტი დაამტკიცა
• მიიღო კანონპროექტი დენისა და ნაგვის გადასახადების გამიჯვნის შესახებ. ამის შედეგად ფრაზამ “შუქი ჩააქრე, ნაგავს წერს!” აქტუალობა დაკარგა :დ
• მნიშვნელოვანი ცვლილებები შევიდა შრომის კოდექსში. ამ ცვლილებების დამტკიცებით დასაქმებულის უფლებები გაიზარდა. თუკი მანამდე დამსაქმებელი უპირატეს მდგომარეობაში იყო და ამის ხარჯზე ლახავდა დასაქმებულის უფლებებს, ახლა დასაქმებულს მეტი ბერკეტი აქვს თავის დაცვისთვის.
• პარლამენტმა დაამტკიცა კანონი საერთო სასამართლოების შესახებ, რომლის ცვლილებების დიდი ნაწილი ვენეციის კომისიამ დადებითად შეაფასა. კერძოდ, აღინიშნა, რომ კანონი უფრო მეტად მიუახლოვდა ევროპულ სტანდარტებს.
• მედიას მოეხსნა სასამართლო სხდომების გადაღებაზე დაწესებული შეზღუდვა. წინა ხელისუფლებამ მედიას სასამართლოებში ვიდეო-აუდიო ჩაწერა 2007 წლის ზაფხულიდან აუკრძალა. პირველი მარტიდან სასამართლო პროცესებზე ფოტო, ვიდეო და აუდიო გადაღება კვლავ დაშვებულია: საზოგადოებრივ მაუწყებელს სასამართლოს ყველა სხდომის გადაღების უფლება აქვს (თუ სხდომა დახურული არ არის), სასამართლოს კი – ვალდებულება. სასამართლომ  ჩანაწერი უნდა გადასცეს ყველა მსურველს. ასევე აუდიოჩაწერა სასამართლო სხდომაზე მყოფ ნებისმიერ პირს შეუძლია. ამგვარად აღდგა სხდომათა საჯაროობა.
• პარლამენტში დაიწყო სერიოზული დებატები საზოგადოებრივი მაუწყებლის დამოუკიდებლობის გაზრდისა და პოლიტიკური წნეხისგან გათავისუფლების შესახებ. კერძოდ მიმდინარეობს მუშაობა „მაუწყებლობის შესახებ“ კანონის შეცვლაზე. დაგეგმილი ცვლილებები  ეუთოს მიერ დადებითად იქნა შეფასებული. კერძოდ ითქვა, რომ ეს კანონი “აუმჯობესებს არსებულ კანონს და საზოგადოებრივი მაუწყებლის მუშაობაში უფრო მეტ პლურალიზმს და გამჭირვალობას უზრუნველყოფს”.
• დაიწყო მუშაობა თვითმმართველობების გაზრდასა და დეცენტრალიზაციის კუთხით. რაც ცხადია, დემოკრატიის განვითარებისთვის ძალიან მნიშვნელოვანია.

რამდენიმე შეკითხვა ირაკლი ღარიბაშვილს

ფოტოს პირველწყარო

პირველი მაისის სტუდენტთა აქციის დაშლის მერე შინაგან საქმეთა მინისტრმა, ირაკლი ღარიბაშვილმა, შემდეგი განცხადება გააკეთა:

“აქციის მონაწილეები იყვნენ აგრესიულები, ისინი გადავიდნენ გზის სავალ ნაწილზე და ეს აგრესია გადაედო მთელ აქციას და პოლიცია აბსოლუტურად ადეკვატურად მოიქცა. ჩვენ ვართ ხელისუფლება და ეს არის სახელმწიფო, თუ გნებავთ, რომ მიიღოთ ქაოსი, მაშინ საზოგადოებამ მხარი უნდა დაუჭიროს გუშინდელი ტიპის აქციებს, თუ გინდათ დაწყნარებულ სახელმწიფოში ცხოვრება, მაშინ პოლიციამ უნდა დაიცვას წესრიგი”.

მოგვიანებით შსს-მ აქციის კადრებიც გაავრცელა, სადაც სტუდენტები შენობების კედლებზე წარწერებს ტოვებენ, აყენებენ ფიზიკურ შეურაცხყოფას პოლიციელებს და აზიანებენ პატრულის მანქანებს. ერთი სიტყვით, არღვევენ საზოგადოებრივ წესრიგს. ამ კადრებს რომ უყურებ, იფიქრებ, რომ სადღაც აქციის ზოგიერთმა მონაწილემ მართლაც გადააჭარბა და პოლიციას უბრალოდ სხვა გზა არ დარჩენოდა გარდა აქციის დაშლისა. თუმცა, არსებობს მოვლენის მეორე მხარეც, რაც სრულიად არ ჩანს შსს-ს მიერ მოწოდებულ კადრებში. შეგიძლიათ ნახოთ ეს ვიდეო:

ერთგული ქმრები და ბედნიერი ცოლები

სამსახურიდან  სახლში დაბრუნებულ ქმარს წინსაფარმოხვეული ცოლი ეგებება. წუთში გაუწყობს სუფრას. ახალგამომცხვარ ხაჭაპურებს დააგემოვნებინებს. ძილის წინ პერანგს გაუუთოებს მეორე დღისთვის, ტანსაცმელს გაუმზადებს.  ეს სცენა, ერთი შეხედვით ვიღაცისთვის ოჯახური იდილია, სინამდვილეში ერთი დიდი სიყალბეა. ამ სიყალბეს რომ გრძნობ, გული გერევა. მერე რა, რომ ზემოთ ხსენებულ “იდილიაში” ცოლს ქმრის მორჩილი შინამოსამსახურის როლი ენიჭება: მერე რა, რომ საჭმლის დამზადება, სახლის დალაგება, დარეცხვა, ბავშვების მოვლა ოჯახში მხოლოდ ერთ ადამიანს _”სუსტ” სქესს ევალება, მერე რა, რომ ქმარი დროდადრო, როცა ცოლი ბეზრდება, სხვებთან იკმაყოფილებს სექსუალურ მოთხოვნილებებს, და მერე რა რომ, ოჯახის დიასახლისის პატივისცემას ოჯახის თავი უფრო ხშირად სადღეგრძელოებში ავლენს, ვიდრე რეალობაში. მაინც ყველა ბედნიერია. თუ გგონიათ, რომ ახალგაზრდა თაობების ქართულ ოჯახებში საქმე სხვაგვარადაა და მსგავსი რაღაცები აღარ ხდება, ცდებით.

კინოსეანსი N2

ვაგრძელებ პოსტებსი სერიას სახელად კინოსეანსი. ამჯერად შემდეგ ფილმებს მიმოვიხილავ:

The Hunt 7/10

ამ ფილმით ჩემ გარშემო თითქმის ყველა მოიხიბლა, რასაც ვერ ვიტყვი ჩემზე :დ დანიელი რეჟისორის, ტომას ვინტერბერგის, ფილმი საბავშვო ბაღის კეთილი მასწავლებლის შესახებ მოგვითხრობს. ლუკასს კარგად გამოსდის ბავშვებთან ურთიერთობა. მას ჰყავს შვილი, რომელსაც ვერ ხედავს ხშირად იმის გამო, რომ ექს-მეუღლესთან ცხოვრობს. მისი ყოფილი ცოლი ერთი ეგოისტი ქალია. მას ლუკასი მხოლოდ მაშინ ახსენდება, როცა დახმარება ჭირდება. სხვა დროს კი ყოფილ ქმარს მასთან ტელეფონზე დარეკვასაც უკრძალავს :დ მაგრამ ოჯახური პრობლემები არაფერია იმასთან შედარებით, რაც ლუკასს წინ ელის. მას ბავშვებზე სექსუალურ ძალადობაში დასდებენ ბრალს. ყველაფერი კი მის მოსწავლე გოგონას დაუფიქრებელ სიტყვებს მოყვება. საბავშო ბაღის დირექტორი ღრმადაა დარწმუნებული, რომ ბავშვები ყოველთვის  სიმართლეს ლაპარაკობენ. ის ეჭვს შეიტანს გოგონას შემთხვევით ნათქვამში და ისე რომ სიმართლეს ბოლომდე არ გაარკვევს, მთელ სოფელს მოსდებს ლუკასის ბავშვებზე ძალადობის ამბავს. ლუკასს გაათავისუფლებენ საბავშვო ბაღიდან, მას ზურგს შეაქცევს მთელი სოფელი. ალბათ, გესმით რამდენად რთულია “ბავშვებზე მოძალადის” იარლიყი გქონდეს მიკრული, მაშინ როცა არაფერი დაგიშავებია. არადა ეს ხომ რეალობაა! რამდენ ადამიანს ამხელს ხოლმე საზოგადოება სხვადასხვა “ცოდვაში”, ისე რომ არც ცდილობს სიმართლის დადგენას. ნაცნობი სიტუაციაა: როგორ ეძებს ხალხი დამნაშავეს, რათა მერე ქვებით ჩაქოლოს. ძალიან გავბრაზდი ლუკასის თანამშრომლებზე, განსაკუთრებით კი მის მეგობრებზე: რატომ უნდა მოექცე ადამიანს ასე, როცა უბრალოდ რაღაც ვარაუდები არსებობს? შესაძლოა სოფლის მცხოვრებლები არ იცნობდნენ ლუკასს კარგად და არ იცოდნენ რაზე იყო წამსვლელი და რაზე არა. მაგრამ უახლოესმა მეგობრებმა ასე ადვილად რატომ დაიჯერეს ბრალდება იმ ადამიანზე, რომელთანაც წლებია აქვთ ურთიერთობა?

ფილმის მთავარი გმირი, მსახიობი მედს მიკელსენი

Movie 43 8/10

თუ გიყვართ  შავი იუმორი, დიდ აზრს მოკლებული ხუმრობები, ფილმით ისიამოვნებთ.  Movie 43 ეპიზოდებადაა დაყოფილი და რამდენიმე რეჟისორი ჰყავს. მასში ვარსკვლავთა მთელი კასკადი მონაწილეობს: ჰიუ ჯეკმანი, ქეით უინსლეტი, ჰოლი ბერი, ნაომი უოთსი, რიჩარდ გირი, ემა სტოუნი,  უმა თურმანი, ქეით ბოსვორტი… ზოგიერთი ეპიზოდი ნაკლებად სასაცილოა, მაგრამ საბოლოო ჯამში ფილმი ერთხელ საყურებლად ღირს.

ჰიუ ჯეკმანი

Occupation 101 10/10

ესაა დოკუმენტური ფილმი ისრაელ-პალესტინის კონფლიქტის შესახებ. ფილმს სხვადასხვა კინოფესტივალზე მრავალი ჯილდო აქვს მოპოვებული. ძალიან მძიმე საყურებელია. მისი ნახვის შემდეგ მთელი ღამე ვერ ვიძინებდი. თვალწინ მედგნენ ადამიანები, რომელთაც ურთულეს პირობებში მოუწიათ ყოფნა: ბავშვები, რომლებსაც სკოლაში სიარულის სურვილი არ აქვთ, რადგან იციან, რომ გზაზე შეიძლება სიკვდილის მსხვერპლნი გახდნენ ან სახლში დაბრუნებულებს მშობლები ცოცხლები აღარ დახვდეთ; სტუდენტი, რომელიც მეცადინეობისას სინათლეს ვერ ანთებს, რადგან ამგვარად შესაძლოა რაკეტის სამიზნედ იქცეს; დედა, რომელიც მომსწრეა როგორ უნდოდა მის მცირეწლოვან შვილს თავის ჩამოხრჩობა. მართალია, ფილმის ყურებისას განცდილი ვერც კი შეედრება იმას, რაც რეალობაში ხდება, მაგრამ მსგავს ფილმებს ხშირად უნდა უყუროს ყველამ, განსაკუთრებით პოლიტიკოსებმა. იქნებ ამის მერე უფრო დააფასონ მშვიდობა.

Never let me go 8/10

ესეც ალბათ ყველაზე სასტიკი ფილმია იმ მხატვრულ ფილმებს შორის, რაც კი მინახავს. წარმოიდგინეთ, რომ იმისთვის გაჩნდეთ ამქვეყნად, რომ თქვენი ჯანმრთელი ორგანოები სხვა ადამიანებს გადაუნერგონ. ასე თანდათან სხვადასხვა ორგანოების ამოცლის შემდეგ კი მოკვდეთ. ზუსტად ასეთი ბედის მქონე ახალგაზრდების შესახებაა Never let me go, რომლებიც სპეციალურ სკოლა-ინტერნატში იზრდებიან. შემზიზღდა კირა ნაიტლის შურიანი გმირი, სამაგიეროდ ძალიან მომეწონა და შემიყვარდა ამ ფილმიდან ქერი მალიგანი. დასკვნა რაც Never let me go-ს ნახვის შემდეგ გამოვიტანე: არასდროს არ თქვათ უარი სიყვარულზე და არ დაუთმოთ სხვას, როცა ის თქვენ გეკუთვნით. იბრძოლეთ მისთვის.

პრეზიდენტის ტოპ ტყუილები

გთავაზობთ მიხეილ სააკაშვილის მიერ სხვადასხვა დროს თქმულ ტყუილებს. ეს ის მცირედია, რაც გამახსენდა :დ

 “თიბისი” და “ლიბერთი” რუსულმა ბანკებმა შეიძინეს

2013 წლის თებერვალში ტელევიზიით გამოსვლისას პრეზიდენტმა განაცხადა, რომ  ლიბერთი და თიბისი რუსულმა ბანკებმა შეიძინა:

“რით ვერ გადავლახეთ ეს მონური კომპლექსი, რომ რაღაცნაირად ვასიამოვნოთ რუსეთს? არის საკითხები, რომელიც მე მაღელვებს. მაგალითად, “ლიბერთი ბანკი” იყიდა “სბერბანკმა”, “ალფა ბანკი” ყიდულობს “თი-ბისი ბანკს,” “ქართუ” ისედაც რუსული ბანკია. ჩვენი ქართველების ქონების 60-70 პროცენტი ჩადებულია ამ ბანკებში. თუ ვერ გადაიხდის, ამ ქონებას წაიღებენ… ადრე, ქართული ბანკი მაინც წაიღებდა და ქონება საქართველოს კონტროლის ქვეშ იქნებოდა.”

პრეზიდენტის ამ განცხადებას უმალ მოყვა როგორც თიბისის, ასევე ლიბერთი ბანკის წარმომადგენლების პასუხი, სადაც მათ უარყვეს ეს იფნორმაცია.

თიბისი:

„საქართველოს პრეზიდენტმა ახლახანს, მის სატელევიზიო გამოსვლაში აღნიშნა, რომ თითქოსდა თიბისი ბანკი შეიძინა რუსეთის ერთ-ერთმა უმსხვილესმა ბანკმა – ალფა ბანკმა. გვინდა ოფიციალურად განვაცხადოთ, რომ თიბისი ბანკი არ აწარმოებს და არც უახლოეს მომავალში გეგმავს მოლაპარაკებას წილის გასხვისების თაობაზე ალფა ბანკთან, თუ ნებისმიერ სხვა უცხოურ ბანკთან.“

ლიბერთი:

“ძვირფასო მეგობრებო, ახლახანს ტელევიზიით გაჟღერდა ინფორმაცია, თითქოს “ლიბერთი ბანკი” რუსულმა “სბერბანკმა” იყიდა. მინდა გაცნობოთ, რომ აღნიშნული ინფორმაცია სიმართლეს არ შეესაბამება. ჩვენ “სბერბანკთან” „ლიბერთი ბანკის“ გაყიდვაზე არანაირ მოლაპარაკებას არ ვაწარმოებთ.”

მოგვიანებით, პრეზიდენტმა წუხილი გამოთქვა, რომ არასწორი ინფორმაცია გაავრცელა.  აქვე მინდა აღვნიშნო, რომ დღეისათვის, ქართულ ბაზარზე რუსული კაპიტალის მონაწილეობით ერთადერთი ბანკი  „ვითიბი ბანკი ჯორჯიაა“. ყოფილი „გაერთიანებული ქართული ბანკი“ რუსულმა „ვნეშტორგბანკმა“ 2005 წელს ხელისუფლებაში „ნაციონალური მოძრაობის“ მოსვლის შემდეგ შეიძინა.

ხათუნა, თქვენი ცრემლების არ გვჯერა

ალბათ, გახსოვთ მიხეილ საააკაშვილი როგორ ამაყობდა პენიტენციური სისტემის მიღწევებით: “ფრანგები ჩვენგან სწავლობენ ციხის მართვასო” თუ არ გახსოვთ, ეს ვიდეო ნახეთ. რეალურად რა პირობები და მდგომარეობა იყო ციხეებში, აქ შეგიძლიათ ნახოთ. ეს საშინელი კადრები დღეს საღამოს გავრცელდა. ცოტა ხანში სასჯელაღსრულების ყოფილმა მინისტრმა, ხათუნა კალმახელიძემ, ვრცელი განცხადება გამოაქვეყნა ფეისბუქზე:

მოგესალმებით,

ნება მიბოძეთ გულწრფელად გაგიზიაროთ ჩემი განცდები, რაც ძალიან ბევრი ფიქრისა და მწუხარების შედეგად გადავწყვიტე.

უპირველეს ყოვლისა რაც შეეხება ცნობილ კადრებს, ეს იყო ჩემთვის ყველაზე თავზარდამცემი და შემზარავი, რაც ჩემს ცხოვრებაში ოდესმე მინახავს და განმიცდია. ეს არის პირადად ჩემი უდიდესი ტრაგედია. მე მსგავსი რამ ვერ წარმომედგინა, არასოდეს დამიშვია, ყველაზე საშინელ სიზმარშიც კი არ დამსიზმრებია – მეტიც, ბევრი მიზეზი მქონდა დარწმუნებული ვყოფილიყავი, რომ პენიტენციურ სისტემაში წამებას ადგილი არ ჰქონდა.

ღია წერილში ყოფილი მინისტრი გვიყვება საკუთარ ფსიქოლოგიურ განცდებზე ცნობილი კადრების ნახვის შემდეგ, სისტემაში მის მიერ დანერგილ სიახლეებზე, ევროპაში მიღებულ განათლებასა და თავის მიამიტ ბუნებაზე (“მე ვარ ძალიან მიმნდობი ადამიანი. ჩემი ოჯახი ბავშვობიდან მეუბნება, რომ ადამიანში უპირველეს ყოვლისა კარგი უნდა დავინახო, მის მდგომარეობაში ჩავაყენო თავი, რომ ადამიანი ბოროტებას მხოლოდ გაუნათლებლობის გამო ჩადის, იმიტომ რომ არ იცის სხვაგვარად როგორ მოიგვაროს კონკრეტული სიტუაცია, რომ უნდა შევიცოდო ადამიანი, რომელიც იწყევლება და იგინება, ვინაიდან მან არ იცის, თუ სხვაგვარად როგორ გამოხატოს თავისი მოსაზრება….”)

ხათუნა კალმახელიძე სინანულით აღნიშნავს, რომ:” ჩემთვის ეს კადრები ვინმეს რომ ეჩვენებინა თავის დროზე, გარწმუნებთ, რომ განგაშს ავტეხდი უმალვე, სრული ამ სიტყვის მნიშვნელობით და ვინ იცის რამდენ ადამიანს ავარიდებდით მსგავს მდგომარეობაში აღმოჩენას მთელი იმ პერიოდის განმავლობაში, როდესაც მზადდებოდა და ინახებოდა ეს კადრები.”

კადრები იყო საჭირო!!! ნაწამები პატიმრების ფოტოები, უამრავი ადამიანის მიერ იმის მტკიცება, თუ რა საშინლად მოექცნენ ციხეში, თვით სახალხო დამცველის მოხსენებებიც კი არ იყო საკმარისი, რომ ქალბატონ ხათუნას მცირეოდენი ყურადღება და ინტერესი გამოეჩინა ამ საკითხის მიმართ და უფრო მეტად ჩაძიებოდა.

მაშინ როცა პარლამენტში დეპუტატები სასჯელაღსრულების მინისტრის  წინაშე ყვებოდნენ რა ხდებოდა რეალურად ციხეებში, ქალბატონი იცინოდა. ახლა კი ღრმა მწუხარებას გამოსთქვამს. და რატომღაც უნდა გვჯეროდეს მისი გულწრფელობის.

ნუ გახდებით მანიპულაციის მსხვერპლი

გუშინ სადაც არ ვიყავი, ყველგან ეროვნულ ბიბლიოთეკასთან განვითარებულ მოვლენებზე საუბრობდნენ. ტელეარხები განუწყვეტლივ ატრიალებდნენ ცემა-ტყეპის კადრებს. საინტერესო ის იყო, რომ თითქმის ყველა, ვისაც ვესტუმრე, რუსთავი 2- ს უყურებდა. მეგობართან მისულს დედამისი შემომეგება. მომხდარით აღშფოთებული იყო, სინანულით ამბობდა: “ეს რა ხდება, 90-იანი წლების სამოქალაქო ომს მაგონებს ეს ამბებიო”. უცებ მივხვდი, რომ სიტყვები და შეფასება ძალიან მეცნო. მერე გამახსენდა: პრეზიდენტის პრეს-სპიკერმა თქვა მსგავსი რამ თავის განცხადებაში, შემდეგ ამ განცხადებას მთელი დღე ატრიალებდა რუსთავი 2. ეს შეფასება “ნაციონალური მოძრაობის” სხვა წევრებმაც აიტაცეს და უამრავი ადამიანი მთელი დღის განმავლობაში ერთსა და იმავეს იმეორებდა თუთიყუშივით. მეგობართანაც რუსთავი 2-ს უყურებდნენ. აღარ გამიკვირდა, რატომ იყო ასეთი ნაცნობი მისი შეფასება.

როგორ გავარჩიოთ დეზინფორმაცია ინფორმაციისგან

ინფორმაციათა ნაკადში სულ უფრო და უფრო ძნელი ხდება სიმართლის გარჩევა ტყუილისაგან. “ინფორმაციული ომი” განსაკუთრებით აქტუალური გახდა ბოლო პერიოდში. პოსტის დაწერა ერთმა ახლახანს მომხდარმა ამბავმა გადამაწყვეტინა: ერთ-ერთმა სააგენტომ გაავრცელა ინფორმაცია როგორ სასტიკად ცემეს და დააკავეს პოლიციელებმა ოპერის ბაღში ახალგაზრდა მამაკაცი. სტატია ანონიმურ წყაროს მიერ მოწოდებულ ინფორმაციას ეყრდნობა, არ შეიცავს შსს-ს კომენტარს. არც სხვა მედიასაშუალებებს გაუვრცელებიათ მსგავსი ინფო (ვინც გაავრცელა, პირველწყაროდ ეს სააგენტო დაასახელა). მიუხედავად ამისა, ჩემდა გასაკვირად, ეს ფაქტები სულაც არ გამხდარა იმის მიზეზი, ხალხს ეჭვი შეეტანა ამბის სისწორეში. ამ ცნობას მთელი აურზაური მოყვა: ათასმა ადამიანმა დააშეარა განრისხებული კომენტარებით “რას გვიშვრება ეს მთავრობა”, “სად არიან ახალგაზრდები, რატომ არ აპროტესტებენ” და ა.შ. მოგვიანებით შსს-მ გამოაქვეყნა განხადება, სადაც წერია, რომ პოლიციელების მიერ მოქალაქის ცემა არ შეესაბამება სიმართლეს, მედიასაშუალებებს კი ურჩევს სანამ მსგავს ინფორმაციას გამოაქვეყნებენ, გადაამოწმონ ხოლმე.