სცენარის შეცვლა

სულ ცოტა ხნის წინ საქართველო მსჯავრდებულების რაოდენობით ერთ-ერთ მოწინავე ადგილზე იმყოფებოდა მსოფლიოს ქვეყნებს შორის.  მიუხედავად  შოკისმომგვრელი ციხის კადრებისა, მაინც ძნელი წარმოსადგენია, რა ხდებოდა ციხეში და რისი გადატანა მოუხდათ იქ მყოფებს. ოდესმე დაინტერესებულხართ, როგორ აგრძელებენ ცხოვრებას ის პატიმრები, რომელთაც მთელი კოშმარი საკუთარ თავზე გადაიტანეს? რა ხდება, როცა მსჯავრდებული სასჯელს მოიხდის და ციხეს ტოვებს? რამდენად შეუძლია ყველაფრის შემდეგ, რაც ციხეში თავს გადახდა, ძველ გზას არ დაუბრუნდეს და შეცვალოს საკუთარი ცხოვრების სცენარი?

ციხიდან გამოსვლის შემდეგ ცხოვრების ახალი, არანაკლებ რთული ეტაპი იწყება. ბევრს არც სახლი აქვს, არც მოუთმენლად ელის ვინმე, ფსიქიკური, ჯანმრთელობის თუ სხვა ათასი პრობლემით პირდაპირ ქუჩაში ხვდება.

shecvale scenari

არ ვიცი, იცით თუ არა, 2012 წელს ყოფილი პატიმრების დასახმარებლად პირველი სახელმწიფო პროგრამა ამოქმედდა, რომელსაც იუსტიციის სამინისტროს სსიპ დანაშაულის პრევენციის ცენტრი ახორციელებს. პროგრამის მიზანია სასჯელაღსრულების დაწესებულებებიდან გათავისუფლებული პირების რეაბილიტაციის ხელშეწყობა. ამის შესახებ ძალიან მწირ ინფორმაცის ვფლობდი, სანამ სამსახურის გამო არ მომიწია პროგრამასთან შეხება.

“შეცვალე სცენარი” – ასე ქვია რესოციალიზაციისა და რეაბილიტაციის პროგრამის მხარდამჭერ საინტერესო ვიდეო-რგოლს. ვიდეოკლიპის მნახველს თავად შეუძლია სცენარის არჩევა და მთავარი გმირის ბედის გადაწყვეტა. სულ მცირე წარმოდგენა რომ შეგექმნათ პროგრამის შესახებ, იხილეთ ვიდეო:

ყოფილი პატიმრები აქ სხვადასხვა პრობლემებით მოდიან: ზოგი თავშესაფარს ითხოვს, ზოგიც სამედიცინო, სოციალური თუ ფსიქიკური პრობლემების მოგვარებას, უმეტესობას სამსახურის შოვნა უნდა. საზოგადოება უფრთხის მათთან ურთიერთობას, ისინი ფაქტობრივად გარიყულები არიან.

მახსოვს ჩემი პირველი შეხვედრა ყოფილ პატიმართან: მუქ ფერებში გამოწყობილ, მკაცრ და არასანდო გამომეტყველების ადამიანად წარმომედგინა. მაგრამ ეს წარმოდგენა პირველივე შეხედვისთანავე შემეცვალა: ყოფილი პატიმარი დიდ ცისფერთვალება, ზრდილობიანი და მორცხვად მომღიმარი ახალგაზრდა აღმოჩნდა. ციხეში მოხვედრის ამბავიც სულ ღიმილით მოყვა. საერთო ინტერესიც გამოვნახეთ: კატები ყვარებია ძალიან და სახლშიც ყოლია რამდენიმე. აი, ამის გაგონებაზე კი საბოლოოდ დამემსხვრა ჩემი სტერეოტიპი.

ხშირად ყოფილი მსჯავრდებულები ისეთ ამბებს ყვებიან, თმები ყალყზე გიდგება. ასეთ დროს, მიუხედავად ყველაფრისა, უნდა ადგე და განაგრძო მუშაობა. ზოგჯერ წარმოუდგენლად მეჩვენება: ადამიანი რომ დასახიჩრებულ სხეულს გიჩვენებს, ვერც კი გიყვება ნორმალურად საკუთარ ამბავს მხოლოდ იმიტომ, რომ ციხეში ყოფნისას ყველა კბილი ჩაუმსხვრიეს, როგორ უნდა განაგრძო მშვიდად მუშაობა? ხანდახან პროგრამის ცხელ ხაზზე (2 145 145) დარეკვისას თავის მოკვლით იმუქრებიან. წარმოგიდგენიათ, როგორ სტრესშია ამ დროს სოციალური მუშაკი, რომელიც ყოფილ პატიმარს ესაუბრება?

რესოციალიზაციისა და რეაბილიტაციის პროგრამა სხვადასხვა მომსახურებას სთავაზობს ყოფილ მსჯავრდებულებს. მიუხედავად იმისა, რომ შემოთავაზებული სერვისები ძალიან კარგია (მაგ. სხვადასხვა ხელობის შემსწავლელი უფასო კურსები), ბევრი მხოლოდ იმიტომ აცხადებს ამაზე უარს, რომ უბრალოდ სასიარულოდ გზის ფული არ აქვს.

უმეტესობას არ ესმის რატომ უნდა დახარჯოს სახელმწიფომ  რესურსები ყოფილ პატიმრებზე, როცა სხვა კანონმორჩილ მოქალაქეებსაც სჭირდება დახმარება. მათ არ ესმით, რომ ეს ყველაფერი ისევ და ისევ საზოგადოების უსაფრთხოებისთვისაა. შეუძლებელია, მხოლოდ ცალკეულმა სახელმწიფო სტრუქტურამ მოაგვაროს პატიმართა რესოციალიზაცია-რეაბილიტაციის პრობლემა, თუ სხვა მოქალაქეებმაც არ გაიზიარეს ეს აზრი. კარგი იქნება საზოგადოებამ გააცნობიეროს საკუთარი პასუხისმგებლობა და დაეხმაროს ყოფილ მსჯავრდებულებს სცენარის შეცვლაში.

, , , , , , , , ,

  1. დატოვე კომენტარი

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s

%d bloggers like this: