Archive for category დღიური

ხეტიალი სუპერმარკეტებში

supermarket2

ძალიან მიყვარს სუპერმარკეტებში ხეტიალი. ხეტიალი და პროდუქტების არჩევა. განსაკუთრებით მაშინ, როცა ეს რაიმე ამბის/დღესასწაულის აღნიშვნას უკავშირდება და მეგობრებთან ერთად ხდება.

kinopoisk.ru

რამდენი შთამბეჭდავი სცენის გათამაშების ადგილად გვევლინება მაღაზია ფილმებში: ექსებთან თუ ყოფილ მეგობარ/მეზობლებთან უეცარი შეხვედრის, სროლის/გარჩევის/ძარცვის/მძევლების აყვანის, ძნელბედობის ჟამს შესაფარებელი ადგილის და ა.შ. თუმცა, რეალობაში პირადად მე ნაკლებად მქონია ასეთი შემთხვევები: არც წარსული მოგონებების აღმძვრელ პირს შევხვედრივარ და არც რაიმე განსაკუთრებული სცენის მომსწრე გავმხდარვარ.

Home-Alone

რამდენჯერ მინატრია ბავშვობაში ამა თუ იმ მაღაზიაზე, ჩემი ყოფილიყო. წარმოვიდგენდი ხოლმე პირველ რიგში რას მივვარდებოდი და გავუსინჯავდი გემოს – მაშინ მთავარ ადგილზე, რა თქმა უნდა, ტკბილეულობა იყო. საბედნიეროდ, დღეს ბევრად კომფორტული და დიდი არჩევნის მქონე სუპერმარკეტები გვაქვს, ვიდრე არც თუ ისე შორეულ წარსულში. “ჯიხურებიდან სუპერმარკეტებამდე” – ასე შეიძლება დავარქვათ 90-იანებიდან დღემდე განვლილ ისტორიას. თუმცა, დღესაც ბევრგან შეგხვდებათ მოწკიპული მაღაზიები,  სადაც ასანთისა და პურის გარდა არაფერი იყიდება, მაგრამ მაინც “სუპერმარკეტებად” იწოდება :)))

supermarket8

ერთი სიამოვნებაა მეგობრებთან ერთად საყიდლებზე წასვლა თავისი პატარ-პატარა თავგადასავლებით: ურიკებზე კატაობით, კამათით – რომელი სასმელის ყიდვა სჯობია, მხიარული ან მომაბეზრებელი კონსულტანტებითა და ბოლოს, რა თქმა უნდა, როცა სუპერმარკეტს სასურველი პროდუქტებით ხელდამშვენებული და დახუნძლული ტოვებ.

მოკლედ, ზოგჯერ, ასეთი მცირე რაღაცებიც საკმარისია ბედნიერებისთვის.

supermarket9

Advertisements

, , ,

4 Comments

ზაფხულის დასასრული

panic-because-its-the-last-day-of-summer-

დღეს ზაფხულის ბოლო დღეა. შვებულებიდან გამოვედი, ცხოვრება ჩვეულ რიტმში გრძელდება: დილით ადგომა, სამსახური, საღამოს მეგობრების მონახულება, ვიქენდის ლოდინი და ა.შ. ხანდახან სევდა მიპყრობს ხოლმე, როცა ვუფიქრდები, რომ ზაფხულის თავგადასავლებს, ზღვას და სხვადასხვა ადგილებში წოწიალს ერთი წლით უნდა დავემშვიდობო. ამ ეტაპზე ბედნიერებას მხოლოდ წერა, შოპინგი და ‘სილამაზის სახლში” სიარული მგვრის. ალბათ, მალე დღიურების წერის ტრადიციასაც აღვადგენ. მგონი ერთგვარი პოსტზაფხულისეული სინდრომი მჭირს. 😀

წლევანდელი ზაფხულის მთავარი მიღწევები: ველოსიპედი გავატარე! ❤ ბავშვობის მერე არ ვმჯდარვარ ველოსიპედზე, მეგონა არ მემახსოვრებოდა ტარება, მაგრამ, ჰოი საოცრებავ, გავატარე 🙂 მეორე მიღწევა: თანდათან დავძლე წყლის სიღრმის შიში: რამდენჯერმე დამოუკიდებლად გავცურე ნაპირისგან მოშორებით. 😀

ხვალ შემოდგომაა – პირველ სექტემბერზეც დავწერ ალბათ პოსტს თუ ამის განწყობაზე ვიქნები. მართალია, ზაფხულს ვერაფერი შემიცვლის, მაგრამ თავს იმით ვიმშვიდებ, რომ არსებობს უამრავი მიზეზი, რის გამოც შემოდგომა უნდა გიყვარდეს:

autumn

ბედნიერ შემოდგომას გისურვებთ!

 

, , , , ,

5 Comments

8 მარტი, კლარა ცეტკინი და სტატუს კლუბი

ყველა ცუდ კაცს რვა მარტს როზა,
ლუქსემბურგის ბაღში როზგავს!

(შოთა იათაშვილის ეს ფრაზა განწყობისთვის :))

8 მარტი არ მიყვარდა, იმ მიზეზით, რომ “ყველა დღე ისედაც ქალის უნდა იყოს და რა საჭიროა ერთი დღის გამოყოფა”… მაგრამ ახლა რომ ვუფიქრდები, მომწონს ეს დღესასწაული :დ თუნდაც იმიტომ, რომ სარვამარტოდ მრავალი სეილი იმართება, ტარდება კონცერტები, ივენთები, სადაც ქალებისთვის შესვლა უფასოა, შეიძლება ხელი გამოკრა რამე კარგ საჩუქარს რომელიმე კომპანიისგან, (მამაკაცის მიერ მორთმეულ საჩუქარზე აღარაფერს ვამბობ, თავისთავად კარგია) :დ ქუჩაში გიღიმიან (მამაკაცების უმეტესობა :დ) … Read the rest of this entry »

, , , , , , , , , , , , ,

2 Comments

Landmark – ჩემი ლავსთორი :)

Landmark-თან რომ კარგი მოგონებები მაკავშირებს, ადრეც მითქვამს. ხოდა ამ მოგონებების შესახებ მინდა დავწერო მცირე პოსტი.

2008 წლის 10 აპრილს ახლადშექმნილი Landmark “როკკლუბში” პირველ კონცერტს მართავდა. თსუ-ში პაიჭაძესთან დავალებად ვოისერის მომზადება მქონდა. ვინც არ იცით რა არის ვოისერი, გეტვყით, რომ ეს არის რადიო-მასალა (ინგლისურიდან voice – ხმა), რომელიც ორი ნაწილისგან შედგება და გამოწვლილვით აღწერს ამა თუ იმ მოვლენას. „ვოისერის“ პირველი ნაწილი შესავალია, რომელსაც წერს რეპორტიორი და ეთერში კი წამყვანი კითხულობს. მეორეს და ძირითად ნაწილის თავად ავტორი, ანუ რეპორტიორი წერს და კითხულობს. გადავწყვიტე, რომ ჩემი ვოისერი Landmark-ის სასცენო დებიუტის შესახებ ყოფილიყო. სათითითაოდ ჩავწერე ბენდის წევრები. რესპონდენტთა საუბარს ფონად ბენდის სიმღერები დავადე. ოღონდ ცოტა მონტაჟით გავერთე და მოსაუბრეთა ნებისმიერი ჩასუნთქვ-ამოსუნთქვა და პაუზები ამოვჭერი. მაშინ რატომღაც მეგონა, რომ პაუზები, “მმ” და ა.შ სრულიად ზედმეტია, რომ მსმენელს არ უნდა დაახარჯინო დრო მსგავსი რაღაცების მოსმენაზე. შედეგად რესპოდენტთა საუბარი ცოტა აჩქარებული და არაბუნებრივი გამოვიდა :)) მაგრამ მთავარი ეს არ არის. კონცერტზე დამინახა და ყურებამდე შევუყვარდი ადამიანს, რომელთანაც დღემდე მშვენიერი ურთიერთობა მაქვს. არა ვიტყუები, ყურებამდე არ შევუყვარდი, მაგრამ ფაქტია, რომ ძალიან მოვეწონე და love at first sight-ის მსგავსი ემოცია გავუჩინე :დ

ხოდა აი ასე, Landmark–ის პირველ კონცერტზე პირველად დამინახა ჩემმა მომავალმა გულისსწორმა და პირველი დანახვისთანავე შევუყვარდი :დ

Landmark დღემდე ჩემი ერთ-ერთი საყვარელი ბენდია 🙂

, , , , , , ,

2 Comments

დამიბრუნეთ ზაფხული

ხშირად ვყოყმანობ ხოლმე დავწერო თუ არა პირადული პოსტები. ზოგჯერ რაღაც იმდენად ინტიმურია, რომ “გენანება” მისი “გასაჯაროება”. თან ზოგს არ აინტერესებს მსგავსი პოსტები და არასერიოზულად მიიჩნევს, ზოგს, პირიქით, პირადული ამბების გარდა ვერაფრით დააინტერესებ. მაგრამ ამჯერად მინდა ზუსტად პირადული ხასიათის პოსტი დავწერო 🙂 იმიტომ, რომ ძალიან შემომაწვა მონატრების გრძნობა.

თანდათან აცივდა, სულ ცოტაც და პალტოთი მომიწევს სიარული. მე კიდევ ისევ ზაფხული და მზე მინდა, შორტები, მოკლე კაბები და მაისურები, რუჯი და ზღვა :დ დილით რომ ყველაზე ადრე დგები და სხვებს აღვიძებ თხოვნით, ზღვაზე წამოვიდნენ, ცივი და გამჭვირვალე ზღვა, ყოველდღიური კითხვა “დღეს რა ვჭამოთ”, დისკუსია დღის მენიუს შერჩევაზე, კუფუ ტკანჩი და რა თქმა უნდა, ეს სიმღერა

დამიბრუნეთ ზაფხული! :))
პ.ს ის, რის გარეშეც წარმოუდგენელია ჩემი ზაფხული: “რაზნიცა” :დ

, , , , , ,

4 Comments

დაბრუნება

როცა დიდი ხნით ვცილდები ხოლმე მშობლიურ ქალაქსა და უბანს, დაბრუნებისას გაუცხოების გრძნობა მეუფლება. მაგრამ ამჯერად ასე არ მომხდარა. ისეთივე მომეჩვენა თბილისი, როგორიც დავტოვე.

ჩემი შიში გამართლდა: სახლი არეულ-დარეული დამხვდა. მიუხედავად იმისა, რომ გზამ საშინლად დამღალა, მაშინვე ცოცხს ვტაცე ხელი და გამოგვა დავიწყე. ვერ ვიტან დალაგებას, მაგრამ ორჯერ უფრო მეტად ვერ ვიტან დაულაგებელ სახლს:პ პირველი სიურპრიზი კატებმა შემომთავაზეს: დააფსეს ჩემს გახნილ ჩანთას, რომლიდანაც ტანსაცმლის ამოლაგებას ვაპირებდი. ოხ, ეს კატები რა ნერვებს მიშლიან ხოლმე, არადა სახლში დაბრუნებამდე რამდენჯერ მინატრია ახლა რომელიმე კატა კალთაში მყავდეს-მეთქი წამოსკუპებული და ვეფერებოდე. მგონი უკვე მოთხოვნილებად მექცა ფისოებისთვთვის თავზე ხელის გადასმა :დ

ჩემი დის რეაქცია ჩემს დანახვაზე: რა ჯუნგლებიდან გამოქცეულს გავხარ! :/ ჩემი რუჯი არ მოეწონა. მე კი მომწონს ჩემი შოკოლადისფერი. არადა ვინ წარმოიდგენს, რომ ჩემს თოვლივით თეთრ კანს ასე გაშავება ძალუძს. :დ

ერთ-ერთი რამ რაც მაკლდა დასვენების დროს, ფეისბუქი იყო 🙂 ხოდა ძნელად მისახვედრი არაა, რომ ჭამის შემდეგ კომპიუტერს მივახტი: ისევ საინტერესო თუ ნაკლებად საინტერესო სტატიები, სასაცილო ვიდეოები, სულელური სტატუსები, დისკუსიები, ფრენდ რიქუესტები, მოკლედ ზღვა ინფორმაცია! მეც ხარბად დავეწაფე.

ღამის 11 საათზე უკვე მეძინება. ხვალინდელ დღეზე ვფიქრობ _ აღარ მომიწევს სხვებისთვის თხოვნა: გაიღვიძეთ, ნახეთ რა კარგი ამინდია, წამოდით ზღვაზე!

, , , , , ,

2 Comments

გამოცდების პერიოდი

ჩემს ცხოვრებაში დაიწყო სწავლისა და ღამეებისთევების პერიოდი: მოკლედ რომ ვთქვა, გამოცდები დამეწყო. მანამდე კი იყო ორკვირიანი სმა და დროსტარება :D(ცოტა ხმამაღალი ნათქვამი კი გამომივიდა) ახალი წლიდან ძველით ახალ წლამდე. დღემდე არ მესმის რას ზეიმობენ ხოლმე ძველით ახალ წელს. ჩემთვის ახალი წელი არის 31 დეკემბერს და მაქსიმუმ 3 იანვრამდე გასტანოს, მერე ახალი წლის ზეიმი უკვე უაზრობად მიმაჩნია. ერთი სული მაქვს ხოლმე როდის გავა ეს დაუსრულებელი მილოცვების პერიოდი 😐 წელს ძველით ახალ წელს ისეთი განწყობით შევხვდი, როგორიც 31 დეკემბერსაც არ მქონია. ისეთი შეგრძნება მქონდა, რომ ჯერ კიდევ 2009 წელი იყო და ზუსტად 12ზე მოვიდოდა 2010 🙂
ახლა რაც შეეხება გამოცდებს: არ მიყვარს ეს პერიოდი ( ან ვის უყვარს ნეტა). თუმცა, ამ პერიოდის გავლა შვებას მგვრის. თქვენ უნდა ნახოთ რა ბედნიერი ვარ ხოლმე ბოლო გამოცდას რომ ჩავაბარებ 🙂 ცოტა არ იყოს ბევრი მასალა მაქვს სასწავლი და რომ მახსენდება იმდენს ვნერვიულობ 😐 მერე უცებ დავფიქრდები ხოლმე, მე უნივერსიტეტის ამ სემესტრულ გამოცდებზე ასე ვნერვიულობ და წარმოიდგინეთ ადამიანები, რომლებსაც გაცილებით რთულ სიტუაციაში უწევთ ყოფნა. პირველ რიგში რაც თავში მომდის ხოლმე, ომის დროს სახლში ქმრების გარეშე დარჩენილი ქალები არიან. მათ შვილებიც უნდა აღზარდონ, ომში წასულ ქმრებზეც იფიქრონ და ანუგეშონ კიდეც სხვები მაშინ, როცა მათ თვითონ სჭირდებათ ნუგეში. ან კიდევ მრავალშვილიანი დედა მახსენდება, რომელმაც არ იცის რით გამოკვებოს თავისი შვილები. მაინცდამაინც ეს მაგალითები რატო მომდის თავში არ ვიცი, ან რა შესადარებელია რაღაც გამოცდები ასეთ მძიმე პრობლემებთან. ალბათ ფილმების ბრალია 😀 არადა დიდი ხანია მსგავსი სიუჟეტის ფილმი არ მინახავს. მოკლედ, მთავარია შევინარჩუნოთ სიმშვიდე და ყველაფერი კარგად იქნება!!! (გამამხნევებელი სიტყვები ყველასთვის :P)

, , , , ,

2 Comments

პირველი დღეები თსუ-ს მაგისტრატურაში

როგორც იქნა დამეწყო სწავლა მაგისტრატურაში. მიუხედავად სწავლის დაწყებისა, ჯერ კიდევ არაა საბოლოოდ გარკვეული ვინ ჩაირიცხა თსუ-ში მაგისტრატურის იმ პროგრამაზე, რომელზეც ვაბარებდი (სოციალური, პოლიტიკური და კულტურული ფსიქოლოგია). ბაკალავრიატი ჟურნალისტიკის განხრით დავამთავრე, არ მინდოდა ისევ იმავე განხრით გამეგრძელებინა სწავლა: ისევ იმავეს გამეორება მომიწევდა, რაც 4 წლის განმავლობაში ვისწავლე, ოღონდ უფრო გავრცობილი ფორმით. რადგანაც ფსიქოლოგია მაინტერესებს და თანაც ჩემი მაინორი სპეციალობაა, ამიტომ გადავწყვიტე სამაგისტრო პროგრამაც ამ მიმართულებიდან ამერჩია.
სწავლა ორი კვირის დაგვიანებით დაგვეწყო. კი ვიცოდი თსუ-ში რა სიტუაციაა (განსაკუთრებით ფსიქოლოგების კორპუსში), მაგრამ მაინც რაღაც უკეთესის იმედი მქონდა. მაინც მაგისტრატურაა, თან ფსიქოლოგიის ეს განხრა ძალიან საინტერესოა. მაგრამ შევცდი 😐 ლექტორები სრულიად უღიმღამოდ კითხულობენ ლექციებს. იმდენად მომაბეზრებელი იყო პირველივე ლექცია, სად გავქცეულვიყავი არ ვიცოდი. მოწყენილობისგან “მესიჯობა”დავიწყე, როგორმე რომ გამეძლო ერთი საათი. ლექციათა განრიგი ცუდადაა შერჩეული: შუადღეს იწყება. ასე რომ თუ სამსახურის დაწყება გინდა, ძალიან გაგიჭირდება შეუთავსო სწავლას. იმედგაცრუებული ჭავჭავაძის უნივერსიტეტში წავედი. იქნებ იქ იყოს-მეთქი კიდევ მიღება მაგისტრატურაში. თანაც დავით პაიჭაძე ასწავლის ჭავჭავაძის მაგისტრატურაში ჟურნალისტიკას. მეც მასწავლიდა თსუ-ში რადიოგადაცემის მომზადებას. ერთერთი საუკეთესო ლექტორია იმათგან, ვისაც ვიცნობ. დიდი ინტერესითა და ყურადღებით მომისმინა. დამაკვალიანა. ჟურნალისტიკის განხრით სწავლის გაგრძელება არ მირჩია, ახალს არაფერს ისწავლიო, ჟურნალისტიკაში არ დაიკარგებიო, მთავარია პრაქტიკა და სჯობს რაიმე სხვა ცოდნას დაეუფლოო. ასეთი ლექტორები, რომლებიც კოლეგებად მიგიჩნევენ და მუდამ გამონახავენ სტუდნტების დასახმარებლად დროს, თსუ-ში ცოტაა. სამწუხაროდ, ჭავჭავაძის უნივერსიტეტის მაგისტრატურაში საბუთების მიღება უკვე დამთავრებული იყო 😐
გადავწყვიტე, თუ გრანტს ვერ ავიღებ, სწავლას არ გავაგრძელებ. ახლა ვფიქრობ და ვნანობ, რა მინდოდა ჯავახიშვილში რომ ვაბარებდი? 😐

, , , , , ,

11 Comments

თურმე რა ხდება ქვეყნად!

ჩემს ერთერთ პოსტში გიამბობდი, თუ როგორ გამოვხატე პროტესტი ქართული მედიის მიმართ (ეს განსაკუთრებით ტელემედიას ეხება). ჩემი პროტესტი ახლაც გრძელდება: ისევ არ ვადევნებ თვალყურს ქართულ ტელეარხებს. სიახლეებს ძირითადად ბლოგებიდან და facebook-დან ვიგებ. არადა თურმე რა ამბები არ ხდება ქვეყნად. მივსეირნობ დღეს რუსთაველზე და ვხედავ გზა გადაკეტეს. გამოჩნდა უამრავი ადამიანი დროშით ხელში. მორიგი საპროტესტო აქცია არ გეგონოთ, თურმე მასობრივ სცენას იღებდნენ ფილმისთვის. ფილმის რეჟისორი ვინმე რენი ჰარლინია. (“კერკეტი კაკალი 2”) ვინმე რა, ყოველ შემთხვევაში მე არ მეცნობა. ფილმი 2009 წლის აგვისტოს ომზეა. რაც მთავარია, სააკაშვილის როლს თამაშობს ენდი გარსია. (რაღაცით კი ჰგვანან ერთმანეთს) ფრიად გავოცდი დღეს პარლამენტის წინ ინგლისურად მოლაპარაკე ენდი გარსია რომ დავინახე საქართველოს პრეზიდენტის როლში. ფილმი ზოგადად ომისსაწინააღმდეგო შინაარსის იქნება. ვიღაცამ მითხრა, ჯოშ ჰარტნეტიც თამაშობსო რაღაც როლს და უნდა ჩამოვიდესო საქართველოში. რატომღაც არ მჯერა. (ისევე, როგორც შევარდნაძის გადადგომის ან ჯორჯ ბუშის საქართველოში სტუმრობის ამბავი არ მჯეროდა :D). ძალიან საინტერესოა, როგორ იქნება ასახული ქართულ-ოსური კონფლიქტი ფილმში. ამის გაგების საშუალება კი 2010 წლის მაისში მექნება, როცა ფილმი ეკრანზე გამოვა.

, , , , , , , , , , ,

4 Comments

ჩემი ჯოში

(პოსტი დაწერილია იმედგაცრუებისა და მოწყენილობის ჟამს :D)

არის ხოლმე ცხოვრებაში მომენტები, როცა გგონია, რომ ყველა და ყველაფერი შენს წინააღმდეგაა მიმართული. როცა უახლოესი ადამიანები იმედებს გიცრუებენ და ისე გექცევიან, როგორც შენ არ იმსახურებ შენი აზრით. გულს გტკენენ უაზროდ. თავს სრულ მარტოსულად გრძნობ . ასეთ დროს მე პირადად ჩემს მანუგეშებლად ერთი არსება მეგულება ხოლმე – ჩემი ჯოში. ვიცი, რომ რაც არ უნდა მოხდეს, რაც არ უნდა გულნატკენი და გაბრაზებული ვიყო, ჯოში ყოველთვის გვერდში დამიდგება. მოვა, შემომხედავს თავისი დიდრონი გასხივოსნებული თვალებით, მომისმენს დიდი ინტერესით რამდენი ხანიც იქნება საჭირო (თუნდაც მთელი ღამე), ყოველგვარი რეპლიკის გარეშე, ყველაფერში უხმოდ დამეთანხმება, მომიალერსებს, მერე თავს მომადებს ლოყაზე და ჩემთან ერთად ტკბილად დაიძინებს. მართალია, ცოტათი პედოფილია და ბისექსუალი, ასევე მაბრაზებს ხოლმე, როცა მაგიდაზე ადის, მაგრამ ჯოში მაინც ჩემი უსაყვარლესი კატაა. მიყვარხარ ჯოშ, ვაფასებ შენს ერთგულებას. ვიცი რომ შენც გიყვარვარ 🙂
josh

, , , , , ,

6 Comments

%d bloggers like this: