Posts Tagged ბლოგერი

პირველი ინტერნეტ ფორუმი თბილისში

iforum5

24 მაისს თბილისში პირველი ინტერნეტფორუმი გაიმართა. ღონისძიება საინტერესო და მრავალფეროვანი თემებით დატვირთული გამოვიდა. გაეცა პასუხი შემდეგ ზოგადსაკაცობრიო კითხვებს: “აქვს თუ არა პორნოს არსებობის უფლება”, “ვინ გააფუჭა ქართველი ბლოგერები”, “ვინ ვის ბაღჩაში ისროლა ქვა ქართულ ბლოგოსფეროში”და ა.შ. ეს ხუმრობით, თუმცა, ღონისძიებაზე ამ საკითხების წამოჭრამ ძალიან გაახალისა აუდიტორია. 🙂 ფორუმის მომხსენებლებმა გაგვიზიარეს საკუთარი გამოცდილება და ისაუბრეს ისეთი საინტერესო თემების შესახებ, როგორიცაა: ონლაინ აქტივიზმი, სამოქალაქო ჟურნალისტიკა, ონლაინ ჟურნალის წარმოება და ა.შ.

სესიიდან ონლაინ ჟურნალის წარმოების შესახებ  ყველაზე მეტად დამამახსოვრდა ის, რომ “ამ საქმით ფულს ვერ იშოვი”. ამიტომ, ვინც გეგმავთ ონლაინ ჟურნალის გამოშვებას, არ შეიქმნათ ილუზია, რომ გამდიდრდებით: მაქსიმუმი რასაც შეძლებთ, საკუთარი თავის შენახვაა. დამამახსოვრდა ასევე ლაშა ქავთარაძის (http://photoessay.ge/) რჩევა, რომ ონლაინ ჟურნალის გაკეთება არ უნდა დაიწყოთ მეგობრებთან ერთად. ეს ბევრ რამეში შეგიშლით ხელს. ლევან პაიჭაძემ (http://ideahub.ge/) ჟურნალების მომავალზე საუბრისას აღნიშნა, რომ ვიზიტორების ნახევარზე მეტი ideahub.ge-ს მობილურებიდან, პლანშეტებიდან, აიპედებიდან სტუმრობს.  პერსონალურ კომპიუტერებსა და ლეპტოპებს უფროდაუფრო ნაკლებად გამოიყენებენ. ონლაინ ჟურნალის შემქმნელებმა ესეც უნდა გაითვალისწინონ.

iforum2

ნიკა დავითაშვილმა “პარტიზანული მებაღეობიდან” ისაუბრა როგორ აქტიურად იყენებენ ისინი სოციალურ მედიას სხვადასხვა აქციის ორგანიზებასა და დაგეგმვაში. განსაკუთრებით twitter-ს ისეთ აქტივისტებთან დასაკავშირებლად, რომლებსაც არ მიუწვდებათ ხელი ინტერნეტზე და მხოლოდ “ფანრიან” ნოკიას იყენებენ.

სპიკერებმა ისაუბრეს ბლოგინგის გამოწვევების შესახებ. გამოითქვა მოსაზრება, რომ “მიკრობლოგინგი კლავს ბლოგინგს”. ამას მოყვა მიკრობლოგინგისა და ბლოგინგის შედარება. კითხვაზე რა არის საჭირო ბლოგინგის განვითარებისთვის, დოდი ხარხელს (http://digit.ge/ შემდეგი პასუხი ჰქონდა რომ, ერთადერთი რამ, რაც ბლოგინგის განვითარებას ჭირდება, არის ინტერნეტის გავრცელება.

iforum4

იცოდით თუ არა რომ საჯარო ინფორმაციის გამოწერა ინტერნეტის მეშვეობით, განცხადების დაწერის, შემდეგ მისი კანცელარიაში ჩაბარებისა და ათასი პროცედურის გავლის გარეშე შეგიძლიათ? ამისთვის my.gov.ge -ზე უნდა დარეგისტრირდეთ. 2013 წლიდან  ყველა საჯარო დაწესებულებას საკუთარ ვებგვერდზე საჯარო ინფორმაციის გამოქვეყნება დაევალა. ასეთი ინფორმაცია მოიცავს საჯარო დაწესებულებების სტრუქტურას, წესდებასა და ბიუჯეტს; ინფორმაციას შესყიდვების შესახებ და ა.შ ლევან ავალიშვილის (http://idfi.ge/) თქმით, ასევე იგეგმება ისეთი პროექტის განხორციელება, რომლის მიხედვითაც ყველა მოქალაქეს პეტიციის ელექტრონულად შექმნისა და ხელმოწერების მოგროვების შემდეგ მისი მთავრობისთვის გადაგზავნის საშუალება ექნება. თუმცა, ერთია რომ მონაცემები ქვეყნდება და მეორეა რამდენად დაინტერესებულები არიან მოქალაქეები ამ მონაცემების ნახვითა და გაანალიზებით, პოლიტიკის შემუშავებაში ჩართვით. ეს თემები განიხილეს ღია მმართველობაზე დისკუსიისას.

iforum3

ონლაინ სატირაზე საუბარი სესსიის მოდერატრომა, ნიკა ქავთარაძემ, გულწრფელი აღიარებით დაიწყო: “არასდროს ვყოფილვარ მოდერატორი, სამაგიეროდ ვყოფილვარ თამადა” . ინტერნეტთან მისი შეხება მირკით დაიწყო. ნიკამ გაიხსენა კურიოზებიც: თუ როგორ აღმოჩნდა მირკში მის მიერ გაცნობილი გოგო ირაკლი კაკაბაძე, ირაკლი კაკაბაძის მიერ გაცნობილი გოგო კი – დათო გოგიჩაიშვილი.

ონლაინ სატირაზე დისკუსიისას, საბა ლეკვეიშვილმა (http://chiti.ge/) აღნიშნა, რომ ძალიან უხარია, როცა ვინმე “ჩიტი.ჯის” ნიუსს იჯერებს. ამგვარად გამოდის, რომ მიზანი მიღწეულია: ვიღაც დაიტროლა. 

საინტერესო იყო ასევე სესია ბავშვის აღზრდისა და ბლოგინგის შესახებ. სესიას წარუძღვა მშობლებისთვის და ზოგადად ბავშვებთან ურთიერთობის მქონე ადამიანებისთვის მეტად სასარგებლო ბლოგის http://ganatlebageo.wordpress.com/ ავტორი თამარ გაბისონია. 

ბოლო სესია სამოქალაქო ჟურნალისტიკას შეეხო. კითხვას “ჩაანაცვლებს თუ არა სამოქალაქო ჟურნალისტიკა მედიას” არაერთგვაროვანი პასუხები მოყვა დამსწრეებისა და სპიკერებისგან. თქვენ როგორ გგონიათ? პირადად მე ვფიქრობ, რომ ვერ ჩაანაცვლებს.

დისკუსიის პარალელურად ეკრანზე თვალს ვადევნებდით ფორუმის დამსწრეთა მეტად სახალისო ტვიტებს ჰეშთეგით #IFTbilisi14.

მოკლედ ძალიან ვისიამოვნე პირველი ინტერნეტფორუმით. იმედია, მომავალ წელსაც დავესწრები ამ ივენთს ^^

ფოტოები აღებულია ინტერნეტფორუმის გვერდიდან.

 

, , , , , , , , , , ,

5 Comments

ბლოგერებისა და პირველი ბლოგერი მინისტრის შეხვედრა

tea tsoloukiani1

გუშინ იუსტიციის სამინისტროში ბლოგერებსა და იუსტიციის მინისტრ თეა წულუკიანს შორის შეხვედრა გაიმართა. შეხვედრაზე ვისაუბრეთ ანტიდისკრიმინაციულ კანონპროექტზე, ასევე განვიხილეთ მინისტრის ბლოგი. ალბათ, გეცოდინებათ, რომ თეა წულუკიანი სულ ცოტა ხნის წინ  საქართველოში პირველი ბლოგერი მინისტრი გახდა. მინისტრმა გვკითხა რჩევები ბლოგთან დაკავშირებით, რომლებსაც იმედია გამოიყენებს :დ

ბევრს დააინტერესა, რატომ აქვს გამორთული კომენტარების სისტემა ბლოგზე. როგორც თეა წულუკიანმა თქვა, მას არ აქვს დრო კომენტარებს პასუხი გასცეს. გარდა ამისა, ის წერს იმიტომ, რომ სურს გარკვეულ საკითხებთან დაკავშირებით საკუთარი აზრი გამოხატოს და არა იმიტომ, რომ ვინმე შეეპასუხოს:

“პოლემიკა აღარ მინდა დაწერის შემდეგ. კომენტარები შემაფერხებს წერაში.”

ამ მიზეზით არ უყვარს ფეისბუქზე შემოსვლა: “ფეისბუქის გახსნის სურვილი არ მიჩნდება, იმდენი რამ მხვდება იქ. თან არ იცი, სად შეიძლება მოხვდეს შენი კომენტარი. ამიტომ ფეისბუქს ბლოგი მირჩევნია, რაც სათქმელი მაქვს ვიტყვი.”

თუმცა, ბლოგზე გარკვეული ხნით (ჯერჯერობით უცნობია როდის) კომენტარების სისტემის გახსნა იგეგმება, რათა მკითხველებს კითხვების დასმის საშუალება ჰქონდეთ. კითხვებს თავად მინისტრი უპასუხებს.

bloggers

თეა წულუკიანის თქმით, ყველა სფეროში ყველა ნიშნით ყვავის დისკრიმინაცია. სწორედ ეს გახდა იუსტიციის სამინისტროს ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვან პროექტზე – ანტიდისკრიმინაციულ კანონზე – მუშაობის დაწყების მიზეზი. ანტიდისკრიმინაციული კანონის მიღების საჭიროება 17 მაისის მოვლენებმაც განაპირობა. მინისტრი 17 მაისს აფასებს როგორც კატასტროფას, თუმცა, მიუხედავად ნეგატიური მხარეებისა, იყო პოზიტიურიც: “ამ დღეს ეკლესიამ საკუთარი თავი სარკეში დაინახა”. ანტიდისკრიმინაციული კანონპროექტის მიზანი არის საქართველოში მცხოვრებმა ყველა ადამიანმა ერთნაირად ისარგებლოს მინიჭებული უფლებებით, არ მოხდეს როგორც ნეგატიური, ასევე პოზიტიური დისკრიმინაცია კანის ფერის, რასის, სქესის, ასაკის, რწმენის,  პოლიტიკური ან სხვა  შეხედულების,  სექსუალური ორიენტაციის, გენდერული იდენტობისა და სხვა ნიშნის მიხედვით.

კანონი ითვალისწინებს თანასწორობის ინსპექტორის ინსტიტუტის შექმნას. ეს იქმნება სადამსჯელო, რეპრესიული ინსტიტუტი, სანქცირების მექანიზმი მათ წინააღმდეგ,  ვინც დისკრიმინაციას ეწევა. შეეხება არამარტო სახელმწიფო, არამედ კერძო სექტორსაც, ფიზიკურ პირებს. ჩივილის საფუძველზე ინსპექტორს ექნება დისკრიმინატორის დაჯარიმების საშუალება. თანასწორობის ინსპექტორის ინსტიტუტი გაუადვილებს საქმეს ომბუდსმენს და გააძლიერებს დისკრიმინაციის აღმოფხვრას.

კანონპროექტი მოითხოვს დიდ თანხებს და ინფრასტრუქტურულ რევოლუციას, ეს აფერხებს მის მიღებასა და დამტკიცებას. კანონის ამოქმედება 2018 წლისთვისაა ნავარაუდევი.

იმედი მაქვს, მიუხედავად შექმნილი დაბრკოლებებისა, კანონი აუცილებლად მიიღება და პრაქტიკაში დამკვიდრდება. ადამიანები კი უფრო და უფრო ნაკლებად მისცემენ საკუთარ თავს სხვების დისკრიმინაციის უფლებას.

, , , , ,

დატოვე კომენტარი

როგორ შევხვდი მოცარტს

“თუ ქალაქში გამგზავრებას აპირებთ, და უნდა იცოდეთ, რომ უნივერსიტეტი დიდი ქალაქია, _ აუცილებლად შეხვდებით ვოლფგანგ ამადეუს მოცარტს. ამიტომ გირჩევთ შინ დარჩეთ. დარჩეთ შინ!” ეს სიტყვები მე არ მეკუთვნის, ეს კურტ ვონეგუტის რჩევაა. იმ ვონეგუტისა, რომელიც მართლაც რომ ენამოსწრებულად ხუმრობდა. ხუმრობა კი როგორც თვითონ ამბობს, თავდაცვის კარგი საშუალებაა და სიცილს ძალიან ხშირად შიში იწვევს. აქამდე მხოლოდ ერთი ამერიკელი კურტი მხიბლავდა: ლამაზი და ცისფერთვალება, განწირული ხმით რომ გვიმღეროდა:”Come as you are, as you were, as I want you to be, as a friend, as a friend, as an old enemy”. დიახ, აბერდინში 1967 წელს დაბადებული Nirvana-ს გიტარისტი და ვოკალისტი, გრანჟის მამა _ კურტ კობეინი. არც თუ ისე დიდი ხნის წინ კიდევ ერთი ამერიკელი კურტი გავიცანი: კურტ ვონეგუტ უმცროსი, 1922 წელს ინდიანაპოლისში დაბადებული მწერალი, იუმორის უბადლო ოსტატი (უბადლო – რა უცნაური სიტყვაა). ის, რაც ნამდვილად უნდოდა ამ მწერალს “ხალხისთვის სიცილით შვების მოგვრა იყო. ასპირინის აბის მსგავსად, იუმორიც შეიძლება შვებისმომგვრელი აღმოჩნდეს.” ვონეგუტის სიცილის აბები წარმატებული და შვებისმომგვრელი გამოდგა, რადგან მსოფლიო მასშტაბით მას უამრავი მომხმარებელი გაუჩნდა. Read the rest of this entry »

, , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

10 Comments

ბრძოლის ველზე

ყოფილხართ ოდესმე ბრძოლის ველზე? გიგრძვნიათ თავი სიკვდილ–სიცოცხლის ზღვარზე? მე ამ რამდენიმე დღის წინ გამოვცადე ეს: IWPR-ს მიერ ორგანიზებულ ტრენინგზე _”როგორ უნდა მოვიპოვოთ ინფორმაცია საომარი მოქმედებების დროს”_ მოვხვდი. თავდაპირველად ზოგადი წესები გაგვაცნეს: რა უნდა გააკეთოს და რა არა ჟურნალისტმა ომის დროს ინფორმაციის მოპოვებისას. აქ ყველა წესისა თუ რჩევის მოყვანას არ ვაპირებ, მაგრამ რამდენმეს გამოვყოფ: დიდი მნიშვნელობა აქვს ჟურნალისტის ჩაცმულობასა და აღჭურვილობას. უნდა ეცვას რაც შეიძლება კომფორტულად. არსებობს გრძელი სია იმისა, თუ რა უნდა ჰქონდეს ჟურნალისტს ზურგჩანთაში, დაწყებული თბილი წინდებიდან, დამთავრებული პირველადი დახმარების სამედიცინო ნივთებით. არავითარი ბრჭყვიალა ტანსაცმელი და არავითარი მაკიაჟი: ამან შეიძლება ჟურნალისტის სიცოცხლე იმსხვერპლოს _ მოწინააღმდეგისთვის უფრო ადვილად შესამჩნევი ხდება სინათლის სხივების არეკლვის გამო. სანამ ჟურნალისტი მოხვდება ბრძოლის ველზე, უნდა გაიაროს აკრედიტაცია. მან ზედმეტი შეკითხვებით არ უნდა შეაწუხოს ჯარისკაცები. მათთვის ის ისედაც თავის ტკივილია. კიდევ მომეწონა ერთი ასეთი რჩევა: ჯარისკაცებთან კარგი ურთიერთობების დასამყარებლად ჟურნალისტმა უნდა უჩვენოს მათ თავისი შვილების, ოჯახის სურათები, ესაუბროს ამ თემების შესახებ. ეს შეუწყობს თბილი და ახლო ურთიერთობის ჩამოყალიბებას :)) კიდევ ერთი რაც მომეწონა: თუკი ტყვედ ჩავარდით, არ უნდა დანებდეთ და ფიქრებში უნდა ესაუბროთ ხოლმე ღმერთს, მეგობარს ან საყვარელ ადამიანს. ეს დაგეხმარებათ საოამარი სულისკვეთების შენარჩუნებაში 🙂

IWPR–ს ოფისიდან ბრძოლის ველისკენ გავემართეთ: გლდანთან ახლოს ერთ მიტოვებულ სოფელში სახელად მამკოდა. თავიდან მეგონა რომ ომობანას თამაშის მაგვარი რაღაც იქნებოდა იქ. მაგრამ რომ მივედით და უამრავი თავიდან ფეხებამდე შეიარაღებული, ზორბა ტანის ადამიანი დავინახე, ცოტა შიშმა შემიპყრო. თითქოს მართლა ბრძოლის ველზე ამოვყავი თავი. ყველაფერი ძალიან რეალური იყო.
Read the rest of this entry »

, , , , , , , , , , , ,

12 Comments

dreamar.wordpress.com ერთი წლისაა!

ამას წინათ ბლოგებს ვათვალიერებდი და ამ პოსტის წაკითხვისას გამახსენდა, რომ ჩემს ბლოგსაც დაბადების დღე აქვს. დიახ ზუსტად ერთი წლის წინ 2009 წლის 17 აპრილს დავწერე პირველი პოსტი ამ ბლოგზე. ეს ჩემი ერთერთი უსაყვარლესი პოსტია 😛
რა მოხდა ამ ერთი წლის განმავლობაში? დავოსტატდი თუ არა ბლოგინგში? გავხდი თუ არა ბლოგოსფეროს ღირსეული წარმომადგენელი? 😛
ჩემი ბლოგის ვიზიტორთა რიცხვი ოდნავ გაიზარდა. უნდა ვაღიარო, რომ ეს ჩემი სიზარმაცის (?) ბრალია: ძალიან იშვიათად ვპოსტავ. როცა მკითხველი შემოდის შენს გვერდზე და ახალი არაფერი ხვდება დიდი ხნის განმავლობაში, ამის გამო, რა თქმა უნდა, დაკარგავ მას. ამასთან უნდა აღვნიშნო, როცა ბლოგს ვქმნიდი ვიზიტორთა დიდი რაოდენობის მოზიდვა სულაც არ დამისახავს მთავარ მიზნად. უბრალოდ მინდოდა მეწერა ჩემ ყოველდღიურობაზე, ფიქრებზე, შეხედულებებზე, მეგობრებზე და ა.შ. რა სჯობს იმას, როცა ვინმე ეცნობა შენს აზრებს. სოციალური მედია კი ამისთვის ერთ-ერთი საუკეთესო საშუალებაა. (ბოლო დროს იმდენი რამ მოვისმინე სოციალური მედიის სიკეთეზე, არ შემეძლო პოსტში არ გამესვა ხაზი ამისთვის: რათა გამოჩნდეს თანამედროვე ადამიანი რომ ვარ :თვითირონია: :D:D:D ) ბლოგი (პირადს ვგულისხმობ) ჩემთვის საჯარო დღიურივითაა. დღიურების წერა კი ყოველთვის მიყვარდა. ბევრი მიზეზი არსებობს რატომ უნდა გახდე ბლოგერი. ამ საკითხზე წავაწყდი ერთ ძალიან საინტერესო პოსტს, რომლის ავტორი 12 წლის (!) მალაიზიელი ბავშვია. გირჩევთ წაიკითხოთ 🙂
როგორი ბლოგი ითვლება წარმატებულად? რომელსაც ბევრი ვიზიტორი ჰყავს? ჩემი აზრით, მხოლოდ ეს არ კმარა. თქვენ რას დაამატებდით ?
მოკლედ წარმატებას ვუსურვებ ჩემს ბლოგუკას! 😀

, , , , , ,

4 Comments

%d bloggers like this: