Posts Tagged უნივერსიტეტი

ცოტაოდენი რამ ლექტორების შესახებ

ისინი სხვადასხვანაირები არიან: მოხუცები, ახალგაზრდები, მკაცრები, საყვარლები, სკოლის მოსწავლის მსგავსები, ზურგზე “რუგზაკმოკიდებულები” და ყურში “ნაუშნიკ” გარჭობილები (კი ასეთებიც არსებობენ!), საბჭოთა ყაიდის და პროგრესულად მოაზროვნეები, მცოდნეები და ამ ცოდნის გადმოცემის უნარიანები ან პირიქით _ უუნარონი, პლაგიატორები, ზარმაცები (ლექციის ჩატარება რომ ეზარებათ), საკუთარ თავზე დიდი წარმოდგენის მქონენი (“20 წელია უნივერსიტეტში ვასწავლი და მსგავსი რამ არავის უკადრებია ჩემთვის” :დ), კონტაქტურები, უცნაურები, აი, ისეთები ვერაფერს რომ ვერ გაუგებ, პატრიოტები, ჰომოფობები, დესპოტები და ა.შ.

ნუ მოელით მათგან ობიექტურობას! ისინი ყოველთვის მეტნაკლებად სუბიექტურები არიან შეფასებების დაწერისას. ჰყავთ “ლუბიმჩიკები”, რომლებსაც თითქმის ყოველთვის უწევენ შეღავათებს.

ხშირ შემთხვევაშო ცოდნაზე მეტად ზრდილობას აფასებენ: ათიათასჯერ ზრდილობა დაფასდაო, ხომ გაგიგიათ ეს ანდაზა, ხოდა სულ რომ არაფერს სწავლობდეთ და მხოლოდ ლექციებზე იაროთ და ზრდილობიანად მოიქცეთ, ლექტორი ამას დაგიფასებთ :დ

უყვართ როცა უსმენენ გაფართოებული თვალებით, ინტერესდებიან მათი მონაყოლით და კითხვებს უსვამენ. დისკუსია კარგია, მაგრამ უმეტესობას მოსწონს, როცა სტუდენტები მის აზრს ეთანხმებიან.

მნიშვნელოვანია სტუდენტის იმიჯი, როგორია ის ლექტორის თვალში. ამაზეა დამოკიდებული მათი სამომავლო ურთიერთობა. მაგალითად, თუ ბევრს საუბრობთ ჭკვიანური სახით, მიუხედავად იმისა, რომ ლექციის თემის აზრზე არ ხართ, გამუდმებით გინდათ გამოხატოთ თქვენი შეხედულება, ლექტორს უკეთესად დაამახსოვრდებით ვიდრე მაგალითად, ყურადღებით რომ უსმენდეთ და ხმას არ იღებდეთ, სანამ თვითონ არ გკითხავდეთ რამეს. ოღონდ ასეთ დროს დიდი შანსია, რომ სხვა სტუდენტებს მოაბეზრებთ თავს :დ

გახსოვდეთ, რომ ლექტორების უმრავლესობას ძალიან ბევრი სტუდენტი ჰყავს და მხოლოდ გამორჩეულები ამახსოვრდება :პ

, , , ,

2 Comments

რჩევები პირველკურსელებს


სულ მალე დაიწყება ახალი სასწავლო წელი. უნივერსიტეტი ცხოვრების ახალი ეტაპია და ახალ პრობლემებთანაა დაკავშირებული. რადგან უნივერსიტეტში საკმაო დრო გავატარე, გავკადნიერდები და მცირე რჩევებს მივცემ პირველკურსელებს 🙂

1. სანამ სწავლა დაიწყება, მანამდე შეიარეთ უნივერსიტეტში. ბევრი პროცედურა სწავლის დაწყებამდეა მოსაგვარებელი (რეგისტრაცია, საგნების არჩევა). სასწავლებელში დროულად არგამოცხადების გამო ბევრ სტუდენტს შექმნია სერიოზული პრობლემები. ამ მხრივ ჩემი თსუ-ში სწავლისას დიდ სირთულესთან იყო დაკავშირებული საგნების არჩევა. საგნის სწავლის მსურველთა რაოდენობა აღემატებოდა ხოლმე ლექციაზე სტუდენტთა დასაშვებ რაოდენობას. ამიტომ უნდა მოგეხერხებინა და სხვებზე სწრაფად დარეგისტრირებულიყავი.

2. ლექტორებისა და იმ საგნების შესახებ, რომელთა სწავლაც მოგიწევთ, შეაგროვეთ რაც შეიძლება ბევრი ინფორმაცია. გაიგეთ ა) რამდენად საინტერესოა იმ ლექტორის ლექციები, რომელსაც დაესწრებით. მერე მთქნარება და სულ იმაზე ფიქრი “როდის დამთავრდება ეს ოხერი ლექცია” რომ არ მოგიწიოთ. ბ) რამდენად ღირებულ მასალას მოგაწვდით ლექტორი, რამდენად გამოგადგებათ თქვენი პროფესიის შესწავლაში. საინტერესო არ უდრის გამოსადეგს. ერთ-ერთ ლექციაზე ფრიად საინტერესოდ გაგვყავდა დრო: ლექტორთან ათას თემაზე ვსაუბრობდით, ფსიქოლოგიურ ტესტებს ვავსებდით, თუმცა ღირებულს არაფერს ვსწავლობდით. გ) რამდენ დროსა და ენერგიას მოითხოვს მისი საგნის სწავლა. ბევრმა ლექტორმა “დაშინება” იცის ხოლმე: ჩემი საგნის სწავლა რთულია და დიდ დროს მოითხოვსო. ამიტომ ამ ინფორმაციის მისაღებად სჯობს სხვა წყარო მონახოთ, მაგალითად სტუდენტები. ერთ სემესტრში რამდენიმე რთული საგნის აღებისგან თავის შეკავებას გირჩევთ. დ) აუცილებლად მიაქციეთ ყურადღება როგორი სახის ლიტერატურის გამოყენება მოგიწევთ: შეიძლება ლიტერატურის უმეტესი ნაწილი იმ ენაზე იყო დაწერილი, რომელიც არ იცით. ეს, რა თქმა უნდა, დიდ პრობლემებს შეგიქმნით: მოგიწევთ ვინმეს ათარგმნინოთ, სხვისი ნათარგმნის სწავლა კი ჩინურის სწავლას უდრის. ე) გაარკვიეთ, რამდენად ხელმისაწვდომია ლიტერატურა და სად შეიძლება მისი შოვნა. შეიძლება ბიბლიოთეკაში სიარული და წიგნის მოლოდინში დიდი დროის გატარება მოგიწიოთ. ამიტომ კარგია მსგავს გართულებებს თუ წინასწარ განსაზღვრავთ და მათ მოგვარებას შეეცდებით: მაგალითად, ვინმე სხვა სტუდენტისგან ითხოვებთ ლიტერატურის ქსეროასლებს. წინასწარ გაფრთხილებთ: გამოყავით თქვენს სახლში ადგილი ქსეროასლებისთვის! დიდი ალბათობაა, რომ ერთი წლის განმავლობაში ძალიან ბევრი მასალა შეგიგროვდებათ მაკულატურისთვის :პ ვ) გაარკვიეთ ასევე შეფასების სისტემა. განსაკუთრებით მათ, ვისაც ფრიადზე სწავლისა და სტიპენდიის მოპოვების სურვილი აქვს. ზ) შეეცადეთ წარმოდგენა იქონიოთ თქვენი ლექტორის ხასიათზე :პ საყვარელი და “ბუნჩულა” ლექტორი შეიძლება დესპოტი აღმოჩნდეს, რაც, განსაკუთრებით, შეფასებების დაწერის დროს გამოჩნდება. ლექტორებზე უფრო ვრცლად შემდეგ პოსტში ვისაუბრებ.

3. ბევრი აბიტურიენტისთვის მთავარი მიზანი ჩაბარებაა, ჩაბარების შემდეგ კი ნაკლებ ძალისხმევას ხარჯავს სწავლაზე. გახსოვდეთ, ჩაბარებაზე არანაკლებ მნიშვნელოვანია უნივერსიტეტის დამთავრება.

ამ ინფორმაციის მოსაპოვებლად გამოიყენეთ სილაბუსი, პირადი დაკვირვება, იკითხეთ სხვა სტუდენტებთან, ლექტორებთან და ა.შ. წარმატებულ სასწავლო წელს გსიურვებთ!

, , , , ,

2 Comments

რამდენიმე შეკითხვა “იმედის” ჟურნალისტს


“ვინ არის პეტრე მელიქიშვილი? რამდენი გვერდი აქვს სამკუთხედს? ვინ არის ილია მართალი? იყო თუ არა საქართველოს პირველი პრეზიდენტი კონსტანტინე გამსახურდია? ვინ არის საქართველოს პრემიერმინისტრი? რომელ საუკუნეში მეფობდა შოთა რუსთაველი?” გაეცით პასუხი ამ კითხვებს? ყოჩაღ, ე.ი თქვენ განათლებული და წიგნიერი ყოფილხართ. ვერ გაეცით? ე.ი. უვიცი ხართ. განათლება-გაუნათლებლობის ეს კრიტერიუმი მე არ დამიდგენია. მისი ავტორები ტელეკომპანია “იმედის” ჟურნალისტები არიან. ამ კითხვებზე დაფიქრება კი ამ დღეებში ძალიან ბევრს მოუწია.

იმედზე “სპეციალური რეპორტაჟის” ბოლო გადაცემაში გასულმა სიუჟეტმა უამრავი მითქმა-მოთქმა გამოიწვია. ახალგაზრდა თაობა გაუნათლებლებად და უწიგნურებად შერაცხეს. კვლავ ალაპარაკდნენ იმის შესახებ, თუ რა “ბნელები და დებილები” არიან ეს ახალგაზრდები. ამ სიუჟეტმა ძალიან ბევრი აღაშფოთა: ზოგი საქართველოს მომავლით შეწუხდა (ეს რა უვიცების ხელში არის ჩვენი მომავალი და რა გვეშველებაო), ზოგი კი თემის არასამართლიანი გაშუქებით.

არის თუ არა დღეს საზოგადოების გაუნათლებლობა პრობლემა? რა თქმა უნდა არის. რატომაა საჭირო პრობლემებზე საუბარი, თუნდაც მედიის საშუალებით? იმიტომ, რომ გავაანალიზოთ და დავადგინოთ პრობლემის არსი, მისი საფუძველი. მხოლოდ ასე შეიძლება მოგვარდეს ეს პრობლემა. ანუ თუ პრობლემის გადაწყვეტა გვინდა, უნდა ვეძებოთ მისი მიზეზები და არა შედეგები. ჩემთვის გაუგებარია, რატომ უკვირთ გაუნათლებლობის მაღალი დონე საქართველოში, გაიხსენეთ როგორ ასწავლიან სკოლებსა და უნივერსიტეტებში. გაუნათლებლობის პირველი მიზეზი სწორედ აქ უნდა იყოს.

მიუხედავად იმისა, რომ გაუნათლებლობა არის პრობლემა, ეს არ ნიშნავს რომ საქართველოში არ არიან ნიჭიერი, ჭკვიანი და განათლებული ახალგაზრდები. (პირადი დაკვირვებიდან გამომდინარე, შემიძლია ვთქვა, რომ ნაკითხ და ნასწავლ ადამიანთა რიცხვი ჩემ გარშემო იზრდება). სამწუხაროდ “სპეცრეპორტაჟის” სიუჟეტში ისინი ვერ მოხვდნენ. საინტერესოა, ნუთუ ჟურნალისტმა ერთი ადამიანი მაინც ვერ მონახა, ვინც სწორად გასცა პასუხი? რა თქმა უნდა, მონახავდა, უბრალოდ მხოლოდ ისინი მოხვდნენ ეკრანზე, ვინც ხელი შეუწყო ჟურნალისტის აზრის განმტკიცებას. რა მოხდებოდა, რომ ჟურნალისტს მხოლოდ იმ რესპონდენტთა პასუხები ჩაესვა სიუჟეტში, ვინც სწორად გასცა პასუხი? იტყოდნენ, რომ უნიჭიერესი და ძალიან განათლებული ახალგაზრდა თაობა გვყავს? ესეც ისევე შორს იქნებოდა რეალობისგან, როგორიც სინამდვილეში გამოვიდა სიუჟეტი.

როცა ჩემმა დამ მკითხა, ვინ არის პეტრე მელიქიშვილიო, თავიდან მეც დავიბენი და მეგონა, რომ ვინმე ფეისბუქელი მეგობრის შესახებ მეკითხებოდა. ამით იმას მინდა გავუსვა ხაზი, რომ ძალიან დიდი მნიშვნელობა აქვს სიტუაციასა და გარემოს, როცა შენ მსგავსი გამოკითხვის “მსხვერპლი” ხდები. როდესაც შენთან მიკროფონით ხელში მოდის ჟურნალისტი, უმეტეს შემთხვევაში შენ ენდობი მას და ვერც წარმოიდგენ, რომ ის დასმულ კითხვაში არასწორ ინფორმაციას გამოგაპარებს. მაგალითად, ეჭვი არ შეგეპარება რომ კითხვაში “რომელ საუკუნეში მეფობდა შოთა რუსთაველი?” რამე შეცდომაა.

ვფიქრობ, რომ სიუჟეტში მოყვანილ ინფორმაციას PIRLS და PISAM-ის მიერ ჩატარებულ კვლევის შესახებ დაზუსტება ჭირდება: სიუჟეტის მიხედვით, კვლევამ დაადგინა, რომ საქართველოში წიგნიერების დაბალი დონეა და ის 45 ქვეყანას შორის იკავებს ერთერთ ბოლო ადგილს. უნდა ითქვას, რომ კვლევამ აჩვენა წაკითხულის გააზრების დაბალი დონე სკოლის მოსწავლეებში. ის არ ეხებოდა სტუდენტებს ან უნივერსიტეტდამთავრებულებს, რომლებსაც უკვე აქვთ დიპლომები, არამედ 9-10 და 14-15 წლის ბავშვებს.

სიუჟეტის ნახვის შემდეგ რამდენიმე კითხვა გამიჩნდა მის ავტორთან:

1. გსმენიათ თუ არა რამე იმ პრინციპების შესახებ, რომელიც ჟურნალისტმა უნდა დაიცვას? მაგალითად, ობიექტურობის შესახებ? როგორ ფიქრობთ რამდენად მიუკერძოებელი და დაბალანსებული იყო თქვენ მიერ მომზადებული სიუჟეტი? ნუთუ ერთი რესპოდენტიც კი ვერ იპოვეთ ისეთი, ვინც კითხვებზე სწორი პასუხი გაგცათ?

2. გსმენიათ თუ არა რამე მედიის საგანმანათლებლო ფუქნციის შესახებ? როგორ ფიქრობთ ტელეკომპანია “იმედი” რამდენად და როგორ ცდილობს შეასრულოს ეს ფუნქცია?

3. რა აზრის ხართ ტელეკომპანია “იმედის” ეთერში გასულ გადაცემებზე “დღის შოუ”, “ყოფილი ცოლების კლუბი”,”თბილისი Live”, “ნანუკას შოუ”? თქვენი აზრით, რამდენად ღირებული გადაცემებია ისინი და რას სძენს მათი ყურება ადამიანს?

4. როდესაც ინტერესდებით სხვების განათლებისა და წიგნიერების დონით, იქნებ თქვენივე კოლეგებიდან დაგეწყოთ კვლევა და ჯერ მცირე გამოკითხვა მათთვის ჩაგეტარებინათ: უკვე ლეგენდები დადის იმაზე, როგორ ეძებდა ელენე ახვლედიანის ნომერს მის გამოფენაზე მოხვედრილი თქვენი ერთერთი კოლეგა. ძალიან მაინტერესებს როგორ გაართმევდნენ თავს მსგავს შეკითხვებს თიკო, ნანკა, ნუკი , კუკი …:/

და ბოლოს, იქნებ აჯობებს სანამ რამე სიუჟეტს გადაიღებთ, გაეცნოთ ჟურნალისტთა ქცევის პრინციპებს?

პ.ს ეს არა მარტო თქვენ, არამედ “იმედის” ყველა ჟურნალისტს ეხება.

, , , , , , , , , , , , , , , ,

7 Comments

როგორ შევხვდი მოცარტს

“თუ ქალაქში გამგზავრებას აპირებთ, და უნდა იცოდეთ, რომ უნივერსიტეტი დიდი ქალაქია, _ აუცილებლად შეხვდებით ვოლფგანგ ამადეუს მოცარტს. ამიტომ გირჩევთ შინ დარჩეთ. დარჩეთ შინ!” ეს სიტყვები მე არ მეკუთვნის, ეს კურტ ვონეგუტის რჩევაა. იმ ვონეგუტისა, რომელიც მართლაც რომ ენამოსწრებულად ხუმრობდა. ხუმრობა კი როგორც თვითონ ამბობს, თავდაცვის კარგი საშუალებაა და სიცილს ძალიან ხშირად შიში იწვევს. აქამდე მხოლოდ ერთი ამერიკელი კურტი მხიბლავდა: ლამაზი და ცისფერთვალება, განწირული ხმით რომ გვიმღეროდა:”Come as you are, as you were, as I want you to be, as a friend, as a friend, as an old enemy”. დიახ, აბერდინში 1967 წელს დაბადებული Nirvana-ს გიტარისტი და ვოკალისტი, გრანჟის მამა _ კურტ კობეინი. არც თუ ისე დიდი ხნის წინ კიდევ ერთი ამერიკელი კურტი გავიცანი: კურტ ვონეგუტ უმცროსი, 1922 წელს ინდიანაპოლისში დაბადებული მწერალი, იუმორის უბადლო ოსტატი (უბადლო – რა უცნაური სიტყვაა). ის, რაც ნამდვილად უნდოდა ამ მწერალს “ხალხისთვის სიცილით შვების მოგვრა იყო. ასპირინის აბის მსგავსად, იუმორიც შეიძლება შვებისმომგვრელი აღმოჩნდეს.” ვონეგუტის სიცილის აბები წარმატებული და შვებისმომგვრელი გამოდგა, რადგან მსოფლიო მასშტაბით მას უამრავი მომხმარებელი გაუჩნდა. Read the rest of this entry »

, , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

10 Comments

ნანატრი თავისუფლება ანუ რა კარგია ცხოვრება გამოცდების შემდეგ

როგორც იქნა მოვრჩი გამოცდებს!!! ბედნიერი ვარ ამით. გამოცდების დანიშვნა მარტო იმიტომაც შეიძლება იყოს კარგი, რომ მათი ჩაბარების მერე თავს თავისუფლად გრძნობ. ყოველ შემთხვევაში მე ეგრე ვარ. ჩემთვის ერთერთი ყველაზე კარგი დრო გამოცდებისშემდგომი პერიოდი, როცა იცი რომ ყველაფერი უკან ჩამოიტოვე და არც დავალებათა დედლაინები გაღელვებს და არც ის, რომ რომელიღაც საგანში სამეცადინო გაქვს. არც სახლში გარბიხარ დროზე ადრე იმ საბაბით, რომ კოლოკვიუმისთვის უნდა მოემზადო და არც ალკოჰოლური სასმელის დალევაზე ამბობ უარს. გაქვს ბევრი თავისუფალი დრო და ვისაც გინდა იმას დაუთმობ: შეყვარებულს, მეგობრებს, წიგნს, ფიქრს თუ უსაქმურობას.:)) მართალია, უნივერსიტეტში იმ პროგრამაზე, რაზეც ვსწავლობ, გამოცდების ჩაბარება მთლად რთულიც არ არის, მაგრამ მე ყოველთვის დიდი პასუხისმგებლობით ვეკიდები ასეთ რამეებს. გამოცდაზე მოუმზადებელი ვერ მივალ. ბევრ ლექტორსა და მასწავლებელს უთქვამს, რომ გამოცდები მხოლოდ ფორმალობაა და სულაც არაა საჭირო მათი ჩატარება, რადგან მათ გარეშეც კარგად იციან ვინ რა და როგორ ისწავლა. მე ვერ დავეთანხმები ამ აზრს. სხვა თუ არაფერი, გამოცდა მასალის გამეორების კარგი საშუალებაა. Read the rest of this entry »

, , , , , , , ,

11 Comments

Summer

ესეც ასე, გამოცდებსაც მოვრჩი და დიპლომის დაცვასაც 🙂 უნივერსიტეტს მაინც ვერ ვცილდები: მე, გიორგი და დათო ხშირად ვსტუმრობთ ხოლმე პირველი კორპუსის ეზოს. პატარა ოჯახივით ვართ 😛 იმ დღეს, მაგალითად, სტადიონთან სკამებზე წამოვწექით და რამის ხვრინვა ამოვუშვით 🙂 ისეთი კარგი იყო უნივერსიტეტის ეზოში ძილი 🙂
შუა ზაფხულია, მიყვარს წელიწადის ეს დრო, მაგრამ ხანდახან შემოდგომა მომენატრება ხოლმე ძალიან, 2008 წლის შემოდგომა და მასთან დაკავშირებული მოგონებები (ერთ-ერთია “დოლიძის სახურავი” :P)
ვუსაქმურობ, ამ სიტყვის სრული მნიშვნელობით 🙂 ბლოგზეც არ შემომიხედავს რამდენი ხანია. ხანდახან უცნაური სურვილებიც მომივლის ხოლმე. იმ დღეს, მაგალითად, დამესიზმრა თითქოს პიანინოზე ვუკრავდი. როგორც კი გავიღვიძე მაშინვე პიანინოს მივუჯექი. არადა საუკუნეა არაფერი დამიკრავს. ჯერ ძლივს მოვძებნე ჩემი ნოტები და მერე დაკვრა ვცადე. ნოტებს ძლივს ვარჩევდი, თითებიც არ მემორჩილებოდნენ. არადა ამ მუსიკალურ ნაწარმოებებს ერთ დროს თვალდუხუჭული ვუკრავდი 😐 მაგრამ არაფერი გამომივიდა 😐
როგორც იქნა მოვიცალე tv-სთვის: ხანდახან შევავლებ ხოლმე თვალს:) კიდევ ნატას მიერ რჩეულ წიგნს ვკითხულობ.
ჩემს გარშემო ყველა ზაფხულის გეგმებზე საუბრობს: ვინ სად, ვისთან ერთად და როდის აპირებს წასვლასა და დასვენებას…მინდა ზაფხულს მეგობრებმა ერთად დავისვენოთ, ისიც მინდა კარგად გავირუჯო 🙂 მოკლედ, ყველას კარგ დასვენებას ვუსურვებ 🙂

, , , , , ,

6 Comments

ახალ ეტაპზე გადასვლა


დღეს უნივერსიტეტში ბაკალავრიატის საფეხურზე ბოლო ლექცია მქონდა. სკოლას რომ ვამთავრდებდი, ბევრად უფრო დამწყდა გული, ვიდრე ახლა. თვალი გადავავლე “ცოდნის ტაძარში” 😛 განვლილ წლებს. ბევრად მეტი ცოდნის მოცემა შეეძლო დედა-უნივერსიტეტს ჩემთვის, ვიდრე მივიღე. ტელე-რადიოჟურნალისტიკაზე ვსწავლობ და 4 წლის განმავლობაში მხოლოდ ერთხელ მქონდა კამერასთან შეხება. მოკლედ პრაქტიკული სამუშაოს ნაკლებობა – ეს პრობლემა დიდი ხანია არის უნიში და მიუხედავად იმისა, რომ ბევრი ლაპარაკობს ამ საკითხზე, ჯერჯერობით მდგომარეობა არ გამოსწორებულა.
თსუ-ში შემთხვევით აღმოვჩნდი, თეატრალურში ვაბარებდი და აქ ამოვყავი თავი. უნიში მოსვლის პირველი დღეც კარგად მახსოვს: როგორ შეგვყარეს ერთმანეთისთვის უცნობი, მომავალი კურსელები დარბაზში და გვაცნობდნენ ჩვენს მომავალ ლექტორებს. მაშინ საშინელი იმედგაცრუება განვიცადე 😐 მაგრამ მას შემდეგ გავიდა ხანი და უნისაც მივეჩვიე, მე-6 კორპუსი მშობლიური გახდა ჩემთვის:) სტუდენტობის გემო კარგად მაინც ვერ ვიგემე. უნიში სტუდენტური ცხოვრება ხომ ძალზე მდარეა. მიუხედავად ამისა, უნიში სტუდენტობის პერიოდს მაინც აქვს თავისი ხიბლი. მე ეს პერიოდი უკვე განვვლე და ახლა უკვე ახალ ეტაპზე გადასვლის დროა:)

, , , , ,

5 Comments