Posts Tagged ქორწილი

ქვეყანა, სადაც ქალად დაბადებას ქვად ყოფნა ჯობია

იცით ქვეყანა, სადაც ქალად დაბადებას ქვად ყოფნა ჯობია, რადგან ქვა უფრო თავისუფალია აქ, ვიდრე მდედრობითი სქესის წარმომადგენელი? მათ ხმის ამოღების უფლება არ აქვთ, საკუთარ აზრებს ხმამაღლა არასდროს გამოთქვამენ. განა მარტო გარეთ, სახლშიც კი – მხოლოდ მამაკაცებს უნდა უსმინონ! უსიტყვო მორჩილება მათი ცხოვრების წესია. ქალი არავითარ გრძნობებსა და სიყვარულს არ უნდა ამჟღავნებდეს – ეს დანაშაულიც კია, რომლის სასჯელი სიკვდილია. იგი ვალდებულია მთელი ცხოვრება კაცს ემსახუროს – მამას, ძმებს, ცოტა მოგვიანებით კი ოჯახის მიერ შერჩეულ ქმარს. თუნდაც გოგონა სრულწლოვან ასაკს არ იყოს მიღწეული, მისი საქმრო კი საზიზღარი ბერიკაცი იყოს, რომელიც ჭირის დღესავით სძულს, მას სხვა არჩევანი არ აქვს – ოჯახის ნებას უნდა დაემორჩილოს. სახლი ქალის ციხეა. სახლიდან გასვლა, თუნდაც პროდუქტების შესაძენად – მხოლოდ ნაცნობი და ნათესავი მამაკაცის თანხლებითაა შესაძლებელი და აუცილებლად ჩადრით.

თალიბანის მმართველობამ, გაუთავებელმა შიდა დაპირისპირებებმა ბოლო მოუღეს ამ ქვეყანას. სახელმწიფოს სხვადასხვა მმართველები ენაცვლებოდნენ ერთმანეთს, ბევრი მათგანი სიცოცხლეს გამოასალმეს. აქ პრეზიდენტიც კი შეიძლება სახალხოდ ცემო, დაასაჭურისო და ჩამოახრჩო (მუჰამედ ნაჯიბულა). თალიბანმა საკუთარი წესები შემოიღო ხელისუფლებაში მოსვლისას (1996 წელს), აკრძალა მუსიკა (დაკვრა და კასეტებით ვაჭრობა), ცეკვა, წვერის გაპარსვა, სურათები (რის გამოც უამრავი სურათიანი წიგნი და გამოსახულებიანი ნივთი განადგურდა), ევროპული ვარცხნილობა… ყველა მოქალაქე ვალდებული იყო ელოცა განსაზღვრულ დროს. შეიქმნა “წესრიგის დამყარებისა და ცოდვათა დაძლევის სამინისტრო”, რომელიც ატარებდა სადამსჯელო ღონისძიებებს ამ წესების დამრღვევთა მიმართ. შემდეგ იყო 11 სექტემბერი: აშშ-ში მომხდარი ტერორისტული აქტებიდან ორი თვის თავზე თალიბანი მმართველობიდან ჩამოაგდეს. მაგრამ არეულობები, მართალია იმ დოზით არა, მაგრამ მაინც გაგრძელდა. Read the rest of this entry »

Advertisements

, , , , , , , , , , , , , , , , , ,

დატოვე კომენტარი

ქორწილი

“დაქორწინდნენ და ცხოვრობდნენ დიდხანს და ბედნიერად” – ზღაპრის ჩვეული დასასრული.

ჩემი ერთი მეგობარი მიმტკიცებდა, რომ ყველა გოგო ოცნებობს თეთრ საპატარძლო კაბასა და ქორწილზე. ვერაფრით ვერ დავარწმუნე, რომ ასე არ არის. მიუხედავად იმისა, რომ ქორწილი საოცნებო რამ არ არის, ნამდვილად მნიშვნელოვანი გადაწყვეტილებაა. მართალია, ნაკლებად მიყვარს ოფიციალური ღონისძიებები, ჩემი აზრით, ქორწილი არ არის ჩვეული ყოველდღიურობა და სხვა დღეთაგან განსხვავებული უნდა იყოს. განსხვავებულში არ ვგულისხმობ მაინცდამაინც პომპეზურს. როგორი უნდა იყოს ეს დღე, წყვილზე არის დამოკიდებული: ზოგს შეიძლება ნაგავსაყრელზე უნდა ქორწილი, ზოგს ახლო მეგობრების მცირერიცხოვან წრეში, ზოგს კი ძალიან დიდი ფინანსური ხარჯების გარეშე ვერ წარმოუდგენია ამ თარიღის აღნიშვნა.

ყველაზე ძალიან არ მიყვარს ტრადიციული ქართული ქორწილი, რომელიც წარმოუდგენელია თამადის, უშველებელი სადღეგრძელოებისა და ქართული ცეკვის გარეშე. ასეთ ქორწილში N1 სტუმრები არიან ხოლმე ნათესავები, რომლებსაც მომავალი ცოლ-ქმარი ცხოვრებაში შეიძლება მხოლოდ ერთხელ ან არც არასოდეს შეხვედრია. ოღონდ ერთი და ორი კი არა, თითქმის მთელი სანათესაო. მეფე-დედოფალი მეჯვარეებითურთ დაბრაზის ცენტრში, ამაღლებულ ადგილას სხედს, რათა ყურადღების ცენტრში იყოს და არავის გამოეპაროს რამდენი ჭამეს/დალიეს და ზოგადად თავი როგორ ეჭირათ :დ ცალკე აღნიშვნის ღირსია “არ დაიდარდოს” ტიპის მუსიკალური ჰანგები და დამკვრელები… ყელში ამოვიდა, საზოგადოებრივ ტრანსპორტშიც საკმარისია უკვე ამ მუსიკის მოსმენა :შ ტრადიციული ქართული სამზარეულო და კერძები… არა, განა არ მიყვარს, უბრალოდ რამე განსხვავებულის მომზადება მრავალფეროვნებისთვის კარგი იქნებოდა. ტრადიციულ ქორწილში ყოფნისას ეჭვი მიჩნდება, რომ ეს ღონისძიება, პირველ რიგში, სტუმრების სიამოვნებისთვისაა გამართული: რა მოსწონს წყვილს, როგორ და ვისთან ერთად უნდა აღნიშვნა ამ დღისა, მეორეხარისხოვანია.

რამდენჯერ მილაპარაკია ამ თემაზე მეგობრებთან. ისიც კი, ვინც ამბობდა, რომ არასდროს ექნებოდა ტრადიციული ქორწილი, ამ ღონისძიების გაცვეთილი ფორმით აღნიშვნას ვერ აცდა. იმიტომ, რომ საბოლოოდ აღმოჩნდება, რომ დედამთილ-მამამთილ-სიდედრ-სიმამრს ვერ წარმოუდგენია სხვანაირი ქორწილი, იმიტომ რომ რაღაც ახლისა და განსაკუთრებულის გამართვის მცდელობისას შემდეგი ფაქტორი ერთვება “ნათესავები/მეზობლები რას იტყვიან”, “ტრადიციას ვერ გადავუხვევთ”, იმიტომ, რომ მომავალ ცოლ-ქმარს ხშირ შემთხვევაში მშობლების ფინანსებით უხდებათ ქორწილის გადახდა: ხოდა ვინც იხდის, მუსიკასაც ის უკვეთს.

ქორწილი, ჩემთვის არის არა ხელისმოწერისა და ურთეირთობის საჯაროდ დადასტურების ცერემონიალი, არამედ თანაცხოვრების დაწყების, ცხოვრების ახალი ეტაპის აღნიშვნა. პირველ რიგში ეს ღონისძიება არის წყვილისთვის და როგორც მოუნდებათ, ისე უნდა აღნიშნონ. არ მესმის, ხომ შეიძლება, ვიღაც უცხო ადამიანების ნაცვლად მხოლოდ ახლობელი ადამიანები იყვნენ დაპატიჟებულნი ქორწილში, “არ დაიდარდოს” ნაცვლად რამე სხვა, საქმროსა და საცოლეს გემოვნების მუსიკა ჟღერდეს (ვერ დავიჯერებ, რომ ყველა წყვილს ასეთი მუსიკა მოსწონს), არც დაზეპირებული სადღეგრძელოები სვან და ქართული ცეკვის ნაცვლად რამე სხვა იცეკვონ. ფლეშმობი მოაწყონ სულაც. არაა აუცილებელი სუფრა სავსე იყოს საჭმელებით, რათა სტუმრები გაძღნენ. სასმელი, მოსაწევი, სხვა სოფთ დრაგებიც საკამრისია :დ ეს ხუმრობით. სინამდვილეში მთავარია ქორწილი იყოს ლამაზი და სუფევდეს მხირაულება :დ ამ ვიდეოს რომ ვუყურებ სულ მეცინება. მერე რა, რომ პრინც უილიამისა და ქეითის ქორწილის პაროდიაა, ბევრ რეალურ მოსაწყენ ცერემონიალს კი სჯობია.

, , , , , , , , ,

7 Comments

%d bloggers like this: