Archive for აპრილი, 2010

საოცნებო კინო-როლი

როგორ მინდა ვინმემ ფილმში გადამიღოს. ნუ კარგ ფილმში რა თქმა უნდა 😀 ისე კი მქონია ასეთი შემოთავაზება. ერთხელ ქუჩაში მივდიოდი. წყლის დასალევად გავჩერდი შადრევანთან. ამ დროს ვიღაც ახალგაზრდა კაცი მოვიდა, გამეცნო თავაზიანად: რეჟისორი ვარ, ფილმს ვიღებ და მონაწილეობა ხომ არ გინდაო. თან დაუმატა, რომ გაშიშვლდე ფილმში მაგის საწინააღმდეგო რამე ხომ არ გაქვსო. რა მოხდა ლიკა ქავჟარაძეც კი გაშიშვლდა ჩემს ფილმში, ხელოვნებისთვის ღირსოო. ხოდა არა-მეთქი, ძმა მყავს ძველი ბიჭი და ასეთ რამეს ვერ აიტანს :D:D:D თუ გადაიფიქრებ დამირეკეო და ნომერი დამიტოვა 🙂 მერე ის ახალგაზრდა რეჟისორი TV-ში ვნახე რომელიღაც შოუში (მაიასთან, ქაჯაიასთან თუ ნანუკასთან აღარ მახსოვს). ფილმი გადაეღო “სკანდალური” სცენებით 😀

დიდი სიამოვნებით მივიღებ მონაწილეობას რამე მძაფრსიუჟეტიან ფილმში, მაგალითად ასეთში:

მიყვარს მებრძოლი ქალის როლები 😀 წარმოიდგინეთ ასეთი როლის შესასრულებლად ჯერ მარტო რამდენი ფიზიკური ვარჯიშია საჭირო. მსუბუქი ყოფაქცევის ქალის გმირიც საინტერესოა ჩემთვის. ვითამაშებდი ასეთ ქალს, ოღონდ კაბირიასნაირი მეძავები არ მხიბლავს, გულუბრყვილო და მეოცნებენი, ცოტა რო “წაუსტერვებენ” ეგეთები მირჩევნია 😀
ხო კიდევ მხიბლავს დედოფლების და პრინცესების როლი 😀 ეს ალბათ ბავშვობიდან გამომყვა 😀
თქვენ რომ შემოგთავაზონ ფილმში მონაწილეობა, ვის როლს ითამაშებდით? 🙂
ამ პოსტში ვთაგავ zurriuss, mecmikvarkhar , ket_eva_n და თამთას 🙂

Advertisements

, , ,

10 Comments

აივანი

მიყვარს დიდი აივანი. მითუმეტეს როცა იქიდან ლამაზი ხედი მოსჩანს. რა სჯობს გაზაფხულზე მშვენიერ ამინდში აივანზე ჯდომასა და იქიდან თვალის დევნებას სამყაროსთვის? 😀 მოკლედ მე სახლი აივნის გარეშე ვერ წარმომიდგენია.

აქამდე რაც წაიკითხეთ, უბრალოდ შესავალი იყო, რომელსაც არანაირი კავშირი არ აქვს იმასთან, რასაც შემდეგში დავწერ. სულ სხვა აივანზე მინდა მოგითხროთ. balconytv-ს შესახებ თუ გსმენიათ რამე? თუ არა, გეტყვით, რომ არსებობს ერთი ჩვეულებრივი აივანი. ამ აივანზე დროდადრო მუსიკოსები იკრიბებიან და საკუთარ სიმღერებს მღერიან. ძირითადად აკუსტიკურ ვერსიებს. ამას ყველაფერს იღებენ ერთი კამერით და შემდეგ ვიდეოებს ათავსებენ ინტერნეტში. ყველანაირი შელამაზებისა და შესწორების გარეშე. თუ გიყვართ ცოცხალი შესრულება და თან გაინტერესებთ, ვის როგორი მუსიკალური ნიჭი აქვს, მაშინ balconytv მისწრებაა თქვენთვის. ჩემი აზრით, მუსიკოსის შეფასება თუ გინდა, ასეთ აივანზე უნდა მოიწვიო.
balconytv 2006 წლიდან არსებობს. გადაღებები მიმდინარეობს ევროპის რამდენიმე ქალაქში (ლონდონი, დუბლინი, ჰამბურგი…). ახლა უკვე ჩვენც გვაქვს ბედნიერება შევაფასოთ ქართველი მუსიკოსების ცოცხალი შესრულება აივანზე 😀 საბურთალოზე მდებარე ერთერთ კორპუსში მუსიკალური აივანი გაჩნდა. ამ აივანზე გადაღებული ვიდეოები შეგიძლიათ იხილოთ youtube.com-სა და myvideo.ge-ზე. მინდა შემოგთავაზოთ ჩემი ფავორიტი ჯგუფის ვიდეო: Sour Skin – She

ძირითადი ამბავი მოვყევი, ახლა კი დეტალებზე გადავალ. ეს ალბათ უფრო პირადული ამბები იქნება. ერთ მშვენიერ დღეს მე და გიორგი მივსეირნობდით ქუჩაში. უცებ დავინახე ველოსიპედზე მოკატავე ვიღაც ბიჭი, რომელიც ძალიან მეცნო. ეს ბიჭი Young Georgian Lolitaz-ის გიტარისტი ლევანი აღმოჩნდა. YGL-ს მოსმენა თინეიჯერობის პერიოდს უკავშირდება, ეს კი თითქოს საუკუნეების წინ იყოო. ამიტომ, ამ ჯგუფის ყველა წევრი, ჩემი წარმოდგენით, ოდნავ დაბერებული მაინც უნდა ყოფილიყო. მაგრამ ლევანი პატარა ბიჭივით გამოიყურებოდა 😀 აი ამ დროს მოხდა ჩემთვისა და გიორგისთვის “აივანის” შექმნის იდეის გაცნობა. გიორგი სიამოვნებით დათანხმდა ამ მუსიკალურ შოუში მონაწილეობას.
დათქმულ დღეს Sour Skin თავის გულშემატკივრებთან ერთად მიადგა საბურთალოზე მდებარე მუსიკალურ აივანს. გულშემატკივრებს რაც შეგვეხება: გადაღებაა, კონცერტია, რეპეტიციაა, არის იქ ჩვენი ადგილი თუ არა, მიუხედავად ამისა, თითქმის ყველგან დავყვებით ხოლმე 😀 😀 😀 ყოველ შემთხვევაში მე გიორგის ყველგან დავყვები 😀 სულ რამდენიმე წუთი დასჭირდა She-ს გადაღებას. მომავალში ბიჭები კიდევ აპირებენ აივანზე დაკვრას. რა თქმა უნდა, ერთგული გულშემატკივარი, ჩემი სახით, გვერდით ეყოლებათ 😀

, , , , , ,

6 Comments

dreamar.wordpress.com ერთი წლისაა!

ამას წინათ ბლოგებს ვათვალიერებდი და ამ პოსტის წაკითხვისას გამახსენდა, რომ ჩემს ბლოგსაც დაბადების დღე აქვს. დიახ ზუსტად ერთი წლის წინ 2009 წლის 17 აპრილს დავწერე პირველი პოსტი ამ ბლოგზე. ეს ჩემი ერთერთი უსაყვარლესი პოსტია 😛
რა მოხდა ამ ერთი წლის განმავლობაში? დავოსტატდი თუ არა ბლოგინგში? გავხდი თუ არა ბლოგოსფეროს ღირსეული წარმომადგენელი? 😛
ჩემი ბლოგის ვიზიტორთა რიცხვი ოდნავ გაიზარდა. უნდა ვაღიარო, რომ ეს ჩემი სიზარმაცის (?) ბრალია: ძალიან იშვიათად ვპოსტავ. როცა მკითხველი შემოდის შენს გვერდზე და ახალი არაფერი ხვდება დიდი ხნის განმავლობაში, ამის გამო, რა თქმა უნდა, დაკარგავ მას. ამასთან უნდა აღვნიშნო, როცა ბლოგს ვქმნიდი ვიზიტორთა დიდი რაოდენობის მოზიდვა სულაც არ დამისახავს მთავარ მიზნად. უბრალოდ მინდოდა მეწერა ჩემ ყოველდღიურობაზე, ფიქრებზე, შეხედულებებზე, მეგობრებზე და ა.შ. რა სჯობს იმას, როცა ვინმე ეცნობა შენს აზრებს. სოციალური მედია კი ამისთვის ერთ-ერთი საუკეთესო საშუალებაა. (ბოლო დროს იმდენი რამ მოვისმინე სოციალური მედიის სიკეთეზე, არ შემეძლო პოსტში არ გამესვა ხაზი ამისთვის: რათა გამოჩნდეს თანამედროვე ადამიანი რომ ვარ :თვითირონია: :D:D:D ) ბლოგი (პირადს ვგულისხმობ) ჩემთვის საჯარო დღიურივითაა. დღიურების წერა კი ყოველთვის მიყვარდა. ბევრი მიზეზი არსებობს რატომ უნდა გახდე ბლოგერი. ამ საკითხზე წავაწყდი ერთ ძალიან საინტერესო პოსტს, რომლის ავტორი 12 წლის (!) მალაიზიელი ბავშვია. გირჩევთ წაიკითხოთ 🙂
როგორი ბლოგი ითვლება წარმატებულად? რომელსაც ბევრი ვიზიტორი ჰყავს? ჩემი აზრით, მხოლოდ ეს არ კმარა. თქვენ რას დაამატებდით ?
მოკლედ წარმატებას ვუსურვებ ჩემს ბლოგუკას! 😀

, , , , , ,

4 Comments

სალომე ჯაშის “ლიდერი ყოველთვის მართალია” – მითი თუ რეალობა?


რამდენიმე დღის წინ ვუყურე სალომე ჯაშის გახმაურებულ დოკუმენტურ ფილმს “ლიდერი ყოველთვის მართალია”. გენიალური ფილმია. მასში ნაჩვენებია ერთერთი პატრიოტული ბანაკის ცხოვრება. თუკი ნახავთ ამ ფილმს, მკვეთრად უარყოფითი დამოკიდებულება გაგიჩნდებათ პატრიოტული ბანაკების მიმართ. გოეთეს ინსტიტუტში, სადაც ფილმის ჩვენება მიმდინარეობდა, დარბაზი იმდენად გაოგნდა ნანახით, ვერც იჯერებდა, რომ ეს ყველაფერი დადგმული არ იყო.
აღმაშფოთებელი იყო ბანაკის ლიდერის უხეში მოპყრობა ბავშვების მიმართ, შოვინისტური ლოზუნგები, ფსევდოპატრიოტიზმის გაღვივების მცდელობა …
მაგრამ ეს ყველაფერი, ჩემი აზრით, მხოლოდ ერთი მხარეა ამ ბანაკებისა. არ შეიძლება მათი ასე ერთმნიშვნლოვნად შეფასება. არადა ფილმის ნახვის შემდეგ დასკვნები სწორედ ერთმნიშვნელოვანი იქნება. მე პირადად ვიყავი პატრიოტულ ბანაკში და შევეცდები ვისაუბრო, იმაზე, რაც დარჩა კადრს მიღმა.

დავიწყებ იქიდან თუ როგორ და რატომ მოვხვდი პატრიოტულ ბანაკში. ლიდერებად დანიშნულმა მეგობრებმა რამდენჯერმე შემომთავაზეს: ბანაკში ხომ არ გინდა წამოსვლაო. პატრიოტული ბანაკების შესახებ ბევრი რამ მსმენოდა. ის რომ ეს იყო იდეოლოგიზებული დასასვენებელი ადგილი, რომ ბევრი რამით საბჭოთა ბანაკებს ჰგავდა, ის რომ შეუძლებელია ასეთ ბანაკში ყოფნის შემდეგ უფრო მეტად შეგიყვარდეს სამშობლო და პატრიოტი გახდე – ჩემთვის იმთავითვე ცნობილი იყო. მიუხედავად ამისა, მე გადავწყვიტე წავსულიყავი პატრიოტულ ბანაკში შემდეგ მიზეზთა გამო:
ა) არადსროს არ ვყოფილვარ ამდენ ბავშვთან ერთად დასასვენებლად. ასევე არასდროს არ მიცხოვრია რეჟიმის მიხედვით. ასე ვთქვათ, საკუთარ თავს გამოცდა მოვუწყვე: მაინტერესებდა რამდენად შევეგუებოდი ამ ყველაფერს.
ბ) რადგან ბევრი რამ მსმენოდა ბანაკების შესახებ (მათ შორის ბევრი ჭორებიც) მაინტერესებდა რეალურად რა ხდებოდა იქ.
გ) მომეცა საშუალება ჩემს მეგობრებთან ერთად დამესვენა (ლიდერი და თანარაზმელთა უმეტესობა ჩემი კურსელები იყვნენ).
დ) TV-ში ხშირად უჩვენებიათ გულისამაჩუყებელი სცენები “პატრიოტთა” ცხოვრებიდან: ბანაკებიდან სახლში დაბრუნებისას როგორ ტიროდნენ ხოლმე ბავშვები. სულ მეცინებოდა და მიკვირდა რა ატირებთ-მეთქი. ამის ჩემი თვალით ხილვისა და გაანალიზების საშუალებაც მომეცა 😀 😀 😀

მიუხედავად იმისა, რომ ბანაკების შესახებ ინფრომაციას ვფლობდი, გადაწყვეტილების მიღებამდე დაწვრილებით გამოვკითხე მათ შესახებ ჩემი რამდენიმე მეგობარი, ვინც უკვე ნამყოფი იყო იქ. გავიგე, რომ უნდა მეტარებინა პატრიოტის ფორმა (მაისური ან ქუდი), უნდა მეცხოვრა გარკვეული რეჟიმით (დილით ადრე ადგომა, ვარჯიში, ჭამა დღეში 3-ჯერ განსაზღვრულ დროს, დაძინებაც განსაზვრულ დროს). ბანაკში არსებული მარტივი წესების დარღვევისთვის იყო განსაზღვრული სრულიად უბოროტო დასჯის მეთოდები, მაგალითად ბუქნების გაკეთება. საღამოობით იმართებოდა ხოლმე წარმოდგენები, რომლებსაც თავად ბავშვები დგამდნენ და მათში მონაწილეობის მიღება ნებაყოფლობითი იყო. ასევე შეგეძლო მონაწილეობა მიგეღო სპორტულ და ინტელექტუალურ თამაშებში. ასე, რომ როცა მიდიხარ ბანაკში, უნდა იცოდე, იქ რა სიტუაცია დაგხვდება. დოკუმენტურ ფილმში არის ნაჩვენები, როგორ ტოვებს ბანაკს ერთ-ერთი ბავშვი, იმის გამო, რომ არ მოეწონა იქაურობა: სხვა რამეს მოველოდიო. საინტერესოა, მაინც რას მოელოდა ის ბავშვი?

ყველაზე მეტად ფილმში აღმაშფოთა ლიდერის უდიერმა მოპყრობამ ბავშვების მიმართ. შთაბეჭდილება იქმნება, თითქოს ყველა ლიდერი ასეთი იყო. არადა ფილმში ნაჩვენები ლიდერი არის ერთი კონკრეტული მაგალითი და ყველა ბანაკზე ნანახის განზოგადება არასწორია. მე პირადად მშვენიერი ლიდერები მყავდა 🙂

შოვინისტურ სლოგანებსა და დადგმებს რაც შეეხება: ეს არ იყო თავსმოხვეული ლიდერების მხრიდან (ყოველ შემთხვევაში ჩემს ბანაკში). ამის შექმნაში თავად ბავშვები მონაწილეობდნენ. შეუძლებელია 10 დღეში ბავშვი ჩამოყალიბდეს პატრიოტად ანუ შეუძლებელია ადამიანის პიროვნებაში ასეთ მცირე დროში ძირეული ცვლილებები მოხდეს უკეთესობისკენ ან თუნდაც უარესობისკენ. ფილმში არის მომენტი: ბავშვი, რომელმაც თავიდან არ იცის რას ნიშნავს პატრიოტიზმი, ბანაკში რამდენიმე დღის გატარების შემდეგ ამბობს, რომ პატრიოტიზმი “ესაა როცა ლიდერს უჯერებ” (ზუსტი ფრაზა არ მახსოვს). არ მგონია უმეტესობას, ვინც ბანაკში მიდიოდა, არ სცოდნოდა ამ სიტყვის მნიშვნელობა და არც ის მგონია, რომ იქ ყოფნის მერე მათი შეხედულებები პატრიოტიზმზე რამდენადმე შეცვლილიყო. ყოველ შემთხვევაში ჩემს მსოფლმხედველობაზე არანაირი გავლენა არ მოუხდენია ბანაკში გატარებულ 10 დღეს: არც ქსენოფობი გავმხდარვარ და არც ჩვენი პრეზიდენტი შემყვარებია უფრო მეტად. მე არ ვამართლებ იმ პროპაგანდას, რომელიც იყო პატრიოტულ ბანაკებში. უბრალოდ იმის თქმა მინდა, რომ ადამიანს შეუძლია თუნდაც მსგავსი სიტუაციები თავის სასიკეთოდ გამოიყენოს, ისე რომ არ გახდეს პროპაგანდის მსხვერპლი.

მრავალ ბავშვს მიეცა საშუალება დაესვენა. რამდენია ვისაც არ აქვს ამის შესაძლებლობა. ზოგს ისე მოსწონდა პატრიოტული ბანაკები, რომ მეორე და მესამე ჯერზეც მიდიოდა. გარდა იმისა, რომ ახალგაზრდებს იქ ფიზიკური დატვირთვაც ჰქონდათ, მათ საკუთარი თავის რეალიზების, გამოვლენის საშუალებაც ეძლეოდათ ყოველ საღამოს.

განმუხურის ბანაკში ყოფნისას გავიცანი უამრავი ადამიანი, გამოვცადე საკუთარი თავი, აღმოვაჩინე, რომ შემძლებია შევეგუო რეჟიმს, არადა პირველ დღეებში ბანაკიდან გამოქცევა მინდოდა 😐 ძალიანაც დამწყდა გული, როცა რამდენიმე ხნის შემდეგ საინფორმაციო გამოშვებაში ცეცხლმოკიდებული განმუხურის ბანაკის კადრებს ვუყურებდი.

, , , , , , ,

8 Comments

%d bloggers like this: